گیاهان دارویی سینا( ساوه) 02552229251

ختمی گیاه بومی مناطق شرق مدیترانه است .

گیاهی است علفی و چند ساله كه ارتفاع آن به حدود 2 متر می رسد ساقه آن از كركهای ریز كه به رنگ خاكستری می باشد پوشیده شده است .

برگهای ختمی دندانه دار ، پهن و مانند قلب می باشد . گلهای آن درشت به رنگ سفید مایل به قرمز یا ارغوانی است كه بصورت دسته های سه تایی در اواخر تابستان ظاهر می شود .
ختمی به علت داتشن گلهای زیبا به صورت گیاه زینتی در باغچه ها كاشته می شود . تمام قسمتهای این گیاه استفاده طبی درد .

         

            

ترکیبات شیمیایی

ختمی دارای لعاب و موسیلاژزیادی است .این گیاه دارای مواد نشاسته ای ، چربی ، اسانس ،‌آنتوسیانین Anthocyanin ،‌آل تئین Altheine ، دای اكسی بنزوئیك اسید DIoxybenzoic Acid و سیانیدین Cyanidin می باشد .

خواص دارویی
ختمی از نظر طب قدیم ایران سرد و تر است و بطور كلی روی تمام اعضای بدن مخصوصا روده ها ، ریه ها ، معده ، كلیه ها و مثانه موثر است .

خواص گل ختمی

1)ملین و برطرف كننده یبوست است .

2)بیماریهای تنفسی را برطرف می كند.

3)سرفه های خشك را از بین می برد .

4)برای رفع گلو درد جوشانده گل ختمی را غرغره كنید .
5)عادت ماهیانه را منظم می كند .

خواص ریشه ختمی

1)ناراحتی های پوستی را برطرف می كند و پوست را نرم می سازد .

2)سرفه های خشك را از بین می برد.

3)تب راپائین می آرود .

4)اسهال خونی را شفا می بخشد .

5)ادرار را زیاد می كند.

6)كمی ترشحات عادت ماهیانه را برطرف می كند.

7)تورم را رفع می كند.

8)ناراحتی های دستگاه ادراری را برطرف می كند.
9)قند خون را تنظیم می كند.

خواص برگ ختمی

1-ضماد برگ ختمی در برطرف كردن دمل ها و ورم پستان و روم معده موثر است .

2-برای التیام شكستگی ها ، برگ ختمی را بصورت ضماد درآورده و روی محل شكستگی بگذارید .

3-ضماد برگ ختمی در برطرف كردن درد سیاتیك مفید است .

4-رعشه را برطرف می كند.
5-ورم بناگوش را با ضماد برگ ختمی درمان كنید.

          

طرز استفاده

1- خیسانده ریشه ختمی : 10 گرم ریشه ختمی را پوست كنده و خرد كرده و در یك لیتر آب سرد خیس كنید و پس از 8 ساعت آنرا صاف كرده و نگهدری كنید این مایع در رفع اسهال خونی بسیار موثر است .

2-دم كرده ختیم : در حدود 20 گرم ریشه ختمی را تمیز كرده و خرد كنید و آنرا در یك لیتر آب جوش بریزید و بگذارید بماند تا سرد شود سپس آنرا صاف كرده و با عسل مخلوط كنید .

3-دم كرده گل ختمی : 20 گرم گل خشك شده ختمی را در یك لیتر آب جوش بریزید و بگذارید بماند تا سرد شود سپس آنرا با قند یا عسل شیرین بكنید .
4-محلول شست وشوی  چشم : نیم گرم گل خشك ختمی را در 150 گرم آب ریخته و به مدت 5 دقیقه بگذارید بجوشد سپس آنرا سرد كنید و 5 قطره الكل كامفه در آن بریزید.

مضرات

ختمی گیاه مفید و بی ضرری است فقط زنان باردار و مادرانش یدره باید از زیاد خوردن آن پرهیز كنند .كسانیكه سرد مزاج هستند باید ختمی را با عسل بخورند .

محل رویش
كوههای لالو در روستای علی زینل -یزدانآباد-دیزادیز-كوه ددو در شفیع-كوه اوكاجی در آلماجق -چری - كوران - استاد - اسفیجیر حصار اندف - رهورد - اینچه سابلاغ - جوزان - كچلانلو - خلكانلو - عمارت - كواكی

Cumin has been in use since ancient times. Seeds excavated at the Syrian site Tell ed-Der have been dated to the second millennium BC. They have also been reported from several New Kingdom levels of ancient Egyptian archaeological sites.

Originally cultivated in Iran and Mediterranean region, cumin is mentioned in the Bible in both the Old Testament (Isaiah 28:27) and the New Testament (Matthew 23:23). The ancient Greeks kept cumin at the dining table in its own container (much as pepper is frequently kept today), and this practice continues in Morocco. Cumin was also used heavily in ancient Roman cuisine. During the Middle Ages, cumin fell out of favour in Europe, except in Spain and Malta. It was introduced to the Americas by Spanish and Portuguese colonists. There are several different types of cumin but the most famous ones are black and green cumin which are both used in Persian cuisine.

                                

It has since returned to favour in parts of Europe. Today, it is mostly grown in Iran, Uzbekistan, Tajikistan, Turkey, Morocco, Egypt, India, Syria, Mexico, Chile, and China. The plant occurs as a rare casual in the British Isles, mainly in southern England, but the frequency of its occurrence has declined greatly. According to the Botanical Society of the British Isles' most recent Atlas, there has been only one confirmed record since 2000.

Confusion with other spices

                                                                         

Cumin is sometimes confused with caraway (Carum carvi), another umbelliferous spice. Cumin is however hotter to the taste, lighter in color, and larger. Many European languages do not distinguish clearly between the two though. Many Slavic and Finno-Ugric languages referring to cumin as "Roman caraway". Examples include Czech: kmín – caraway, římský kmín -cumin; Polish: kminek – caraway, kmin rzymski – cumin; Hungarian: kömény – caraway, római kömény – cumin. Finnish: kumina – caraway, roomankumina – cumin, although sometimes also called juustokumina, cheese caraway. In Swedish and Norwegian, caraway is called kummin while cumin is spiskummin, from the word spise, to eat, while in German, Kümmel stands for caraway and Kreuzkümmel denotes cumin. In Icelandic, caraway is kúmen, while cumin is kúmín. In Romanian, chimen is caraway, while chimion is cumin.

The distantly related Bunium persicum and the unrelated Nigella sativa are both sometimescalled black cumin

Nutritional value per 100 g (3.5 oz)
Energy	1,567 kJ (375 kcal)
Carbohydrates	44.24 g
- Sugars	2.25 g
- Dietary fiber	10.5 g
Fat	22.27 g
- saturated	1.535 g
Protein	17.81 g
Water	8.06 g
Vitamin A equiv.	64 μg (8%)
Riboflavin (vit. B2)	0.327 mg (27%)
Niacin (vit. B3)	4.579 mg (31%)
Vitamin B6	0.435 mg (33%)
Folate (vit. B9)	10 μg (3%)
Vitamin B12	0 μg (0%)
Vitamin C	7.7 mg (9%)
Vitamin E	3.33 mg (22%)
Vitamin K	5.4 μg (5%)
Calcium	931 mg (93%)
Iron	66.36 mg (510%)
Magnesium	366 mg (103%)
Phosphorus	499 mg (71%)
Potassium	1788 mg (38%)
Sodium	168 mg (11%)
Zinc	4.8 mg (51%)

What do you know about cumin? Cumin seeds are pungent, potent little things with the ability to significantly change the trajectory of a dish. They are featured prominently in Mexican, Mediterranean, Indian, Middle Eastern, and certain Chinese cuisines. Back in the Middle Ages, cumin was one of the most popular – and most accessible – condiments for the spice-crazy Europeans, and stories tell of soldiers going off to war with loaves of cumin bread in their satchels for good luck. Cumin originated in the Mediterranean, and it was used extensively by the Greeks, the Romans, the Egyptians, the Persians, and just about everyone in that region. It is not to be confused with caraway, which is actually called “cumin” in multiple European languages. They are somewhat similar in taste and appearance, but cumin is spicier and, in my opinion, tastier.

As is usually the case with spices that have been in use for thousands of years, cumin appears to provide a number of potential health benefits, from anti-glycation agent to antioxidant to anti-osteoporotic, and much more. Note that many of the surnames in the following PubMed links are of Indian origin. Cumin, along with ghee and a host of other spices, played a prominent role in the Ayurvedic medicinal traditions, and I love seeing a lot of these supposedly “old wives’ tales” get preliminary scientific justification:

• The jury is still out on whether dietary AGEs are worrisome, but it’s clear that the formation of endogenous AGEs is a much bigger concern, especially for diabetics. In diabetic rats, cumin extract was more effective at reducing blood glucose and AGE production than glibenclamide, an anti-diabetic drug.
• Cumin’s anti-glycation properties proved useful in another study, in which diabetic rats were able to stave off cataracts after oral dosing with cumin powder.
• Another study found that cumin extract reduced total cholesterol, triglycerides, and pancreatic inflammatory markers in diabetic rats. It also prevented excessive weight loss. Again, it beat out glibenclamide.
• Oral doses (25, 50, 100, 200 mg/kg) of cumin on consecutive days improved the immune response of mice with compromised immune systems due to restraint-induced stress. These effects were marked by a reduction in elevated cortisol and adrenal gland size, an increase in the weight of the thymus and spleen, and replenishment of depleted T cells. There was a dose dependent response, but all doses had beneficial effects.
• An extract of cumin had anti-osteoporotic effects on rats, similar to estradiol, but without the associated weight gain. Cumin-dosed (orally, 1 mg/kg) osteoporotic rats had increased bone density and improved bone microarchitecture.
• Cumin protected the livers of rats from ethanol- and rancid sunflower oil-induced toxicity.
• One study even seems to suggest a role for cumin in weaning addicts off of opiates - here – by reducing tolerance (yeah, it could increase the subjective high, but it would mean less product was required) and dependence.
• Antioxidant content of commonly available commercial cumin in Pakistan was found to be “potent.” It’s unclear whether the same holds true for cumin in other countries, but I imagine it probably is. Go with whole seeds and grind as needed, if possible, as ground cumin (and anything, really) will be more exposed to the air and thus more liable to degrade. If you’ve got ground cumin, store it in the fridge in an airtight, sealed container. It also helps to heat the seeds before grinding to really release the flavor. I usually toast them on a cast iron skillet over low heat for a couple minutes (just wait for the smell and don’t let them burn; you’ll know it when you smell it, because it’s somewhat reminiscent of a fine body odor), but one study found that microwaving whole cumin seeds actually preserved the aromatic and antioxidant compounds better than traditional oven roasting. Go figure.

So, what can you do with the stuff besides make curries ؟

Curries are great and expected places to insert cumin, of course, but why not branch out and explore? Cumin used to act as a replacement for expensive black pepper for people who couldn’t afford it, so why not treat it like that yourself and add it to things you’d otherwise never think to? Cumin and scrambled eggs. Cumin and sweet potatoes. Cumin and homemade stock for a nice hot drink before bed. If you’d eat it with black pepper, try it with cumin – not for any health benefits, necessarily, but just for a nice change of pace. My latest favorite is beef (any cut will do) marinated in lime juice, wheat-free tamari, and cumin. I just did a batch of bone-in short ribs like that with homemade beef broth, as a slight alteration of Richard Nikoley’s excellent short rib recipe, and it was incredible. I highly recommend it.

 

 

یکی از گیاهان نیروبخش و مقوی که مشهوریت زیادی در جهان دارد جینسینگ می باشد که بهتر است آن را گیاه جوانی یا نوشدارو بنامیم. در کتب سنتی و به عربی ریشه گیاه را «جنسه» و «جنسا» می نامند. به فرانسوی و انگلیسی Ginseng و Asiatie ginsengو Chinsese ginseng گفته می شود. گیاهی است از خانوادۀ عشقه Araliaceae می باشد که نام علمی آن Panax ginseng می باشد.

این گیاه Panax ginseng که بیش از 5000 سال است در چین به کار می رود. برای پزشکان عرب قرن نهم میلادی شناخته شده بود. مارکوپولو در مورد این گیاه شگفت کمیاب نوشته است : «هنگامی که هیئتی از سوی پادشاه سیام بالوئی چهاردهم دیدار کرد گیاه جینسینگ را به او معرفی کردند. از آن پس ثروتمندان اروپایی برای رفع خستگی و ناتوانی از جینسینگ استفاده می کردند. همچنین این گیاه در قرن هجدهم ، در آمریکا هم شهرت یافت ، مخصوصاً وقتی کشف شد که گیاه پاناکس کینکفولیوس (Panax quonquefolius) در آن قاره بومی است.

                      
مشخصات :

گیاهی است چند ساله ، برگ های آن مرکب دارای 7-5 برگچه که به طور گروهی با دمبرگ های خود از یک نقطه خارج و تشکیل یک برگ مرکب را می دهند. هر برگچه ، بیضی با کنارۀ دندانه دار منظم ، نوک تیز و با گلبرگ های مشخص می باشد. ریشه گیاه که در قسمت مستعمل آن می باشد دراز، ضخیم یک شاخه یا منشعب و دو شاخه ، طول آن یک متر و بیشتر و قطر آن در ناحیه یقه گیاه تا 10 سانتی متر می رسد. پوست خارجی ریشه گیاه به رنگ زرد ، طعم آن کمی شیرین ، شبیه مغز ریشه شیرین بیان است. البته در بعضی گونه ها اندکی تلخ می باشد. این گیاه در کوهستان های چین و منچوری می روید و از داروهای شفابخش معروف چینی است که هم اکنون در تمام داروخانه های چین و اغلب داروفروشی های اروپا و آمریکا عرضه می شود.

ترکیبات شیمیایی :

از نظر ترکیبات شیمیایی برای اینکه به اسرار خواص شفابخش این ریشه پی برده شود ، مطالعات وسیعی صورت گرفته است و آنچه که تا به حال گزارش شده است این است که این گیاه دارای گلوکوزیدهای استروئیدی به نام پاناکیلون ، یک ساپونین به نام پاناکسوزید یا پاناکسین ، مواد صابونی ، یک اساس روغنی فرار به نام پاناسین و یک هورمون و ویتامین B و ویتامین D ، ترکیبات استیلنی ، استرول ها و سرانجام یک گلوکوزید به نام جینسینگ می باشد.

این دارو تونیک ، محرک ، بازساز و مقوی است. مرکز سیستم اعصاب و تنفس را تحریک می کند و این اثر دارو مربوط به وجود دو گلوکوزید به نام های پانوکسید آ و پانوکسید ب آن جدا شده اند. از ریشه گیاه 2-1 درصد کولین برحسب وزن و بتاسیتوسترول به دست می آید. از این دارو برای تهیۀ داروهای جوانی که در ترکیبات داروهای به کار می رود استفاده می شود.

از گزارش دیگری آمده است که در سال 1974 ریشه این گیاه و سایر اعضای اندام گیاه برای یافتن اسرار شگفت انگیز شفابخش آن تحت بررسی دانشمندان قرار دارد و تاکنون چندین ماده عامل فیزیولوژیک از آن جدا شده است، از آن جمله عمده ترین آن عبارتند از پانکسین که مقاومت عضلات را در برابر بی نظمی ها و ناراحتی ها افزایش می دهد و پانکس اسید که متابولیسم و سیستم عروقی را اصلاح می کند و پاناکولین یا پانکس ویلون که روی سیستم غدد مترشحه داخلی یا آندوکرین اثر می گذارد و پاناسن که مرکز اعصاب را تحریک می کند و در آخر جینسینگ برای بیماری قند اثر مثبت دارد.

                          
خواص و کاربرد:

ریشه جینسینگ شاید معروفترین داروهای چینی باشد که از دوران کهن تاریخ تا حال همواره آثار شفابخش آن مورد توجه حکمای طب سنتی قرار داشته است و دارد. از نظر خواص به طور کلی ، نیروبخش ، مقوی ، محرک ، بادشکن و نرم کننده می باشد. بررسی های زیادی روی این ریشه به عمل آمده که به اسرار شفابخش آن در موارد معالجه قطعی بی نظمی های عصبی ، کم خونی ، ضعف ، کمبود تعرق و بی نظمی تنفس ، فراموشی و نسیان ، تشنگی مداوم ، بی میلی جنسی ، خستگی شدید ، سوء هاضمه ، دردهای ناحیه قلب و تهوع و ... پی برده شود. خوردن آن به صورت جوشانده یا عصاره یا به صورت اسانس و یا مستقیماً از جرم گرد ریشه به صورت خام صورت می گیرد. خوراک آن نیرو و توانایی ایجاد می کند تا در دوران نقاهت پس از بیماری ، بی نظمی های غده های بدن و ضعف اعصاب از بین رود و کار طبیعی و شفادهنده آنها اعاده گردد. متابولیسم قندها و هیدراتهای کربن در بدن را منظم می کند و موجب می شود که مصرف اکسیژن به طور مداوم و عادی انجام گیرد و برای آرام کردن اشخاصی که ناراحتی های روانی دارند ، بسیار نافع است و یک نوع مسکن موثر برای مغز می باشد. چند نوع از Panax در بازار دنیا عرضه می شود که از نظر خواص و مرغوبیت در ردیف های متفاوتی قرار می گیرند.

انواع جینسینگ :
                             
1- جینسینگ کره ای یا چینی(Pnax ginseng) :
             
در برخی مناطق کوهستانی هند و چین کاشته می شود و از نظر ریشه غده ای آن مورد توجه می باشد. در چین و ژاپن از جوشانده یا دم کرده غدۀ زیرزمینی خشک آن برای نرم کردن سینه و به عنوان مقوی معده و تب بر استفاده می شود. در هندوچین جوشانده ساقه ضخیم زیرزمینی به عنوان تقویت و تجدید قوا در دوره نقاهت بیماران و زنان پس از وضع حمل داده می شود.این دارو به عنوان نوشدارو در آن مناطق برای انواع بیماری ها تجویز می شود و اختصاص به یک بیماری خاص ندارد. جینسینگ چینی یا کره ای یکی از نادرترین و گرانترین گیاهان می باشد. یک تونیک تجدید کننده انرژی ، مخصوصاً در طحال و ریه . پژوهش های جدید ، وجود ترکیبات استروئیدی شبیه هورمون های جنسی انسان را در آن نشان داده است. این گیاه باعث تقویت سیستم ایمنی و کاهش خستگی هم می شود. نحوه مصرف به صورت جوشانده و تنتور می باشد که در جوشانده به عنوان تونیک عمومی 3 تا 10 گرم آن را در 500 میلی لیتر آب می جوشانیم و در حالت تنتور که در درمان اسهال ناشی از ضعف دستگاه گوارش مصرف می شود و همچنین در درمان آسم و سرفه مزمن نیز استفاده می شود.

می توان از کپسول حاوی 500 میلی گرم تا 4 گرم از پودر ریشه نیز به عنوان تقویت کننده استفاده نمود.

اگرچه پاناکس جینسینگ عموماً بی خطر است اما عوارض جانبی هم دارد. در دوران بارداری یا در صورت بالا بودن فشارخون از مصرف مقدار زیاد یا به مدت طولانی باید پرهیز کرد. همچنین از مصرف سایر محرک ها مانند چای ، قهوه و نوشابه های کولادار همراه با پاناکس جینسینگ باید خودداری نمود.

2- پاناکس نوتو جینسینگ (Panax noto ginsing) :

که دارای ساقه زیرزمینی ضخیم است و برای تقویت و جلوگیری از خونریزی ، بندآوری خونریزی خارجی یا داخلی، تف کردن با اخلاط خونی ، خونریزی از بینی ، عادات ماهیانه بیش از حد متعارف و وجود خون در ادرار و مدفوع به کار می رود. عده ای از دانشمندان خواص آن را شبیه خواص گیاه .Cynura pinnatifida Dc می دانند و از نظر قابض بودن و بندآوردن خونریزی و جوش دادن زخمها مانند آن گیاه تلقی می شود. استوارت معتقد است که برای جوش دادن زخمهای پوست بسیار مؤثر است. دانشمند دیگری به نام چیو اصولاً این دو گیاه را تحت یک نام چینی آنها ذکر کرده است ولی به هر حال در عین حال که شبیه هستند ولی دو گیاه مختلف می باشند و مؤثرترین آنها جنسه می باشد که نوشدارو به معنای واقعی می باشد و در موقع خرید باید دقت کرد که ریشه گیاه اصیل خریداری گردد. این جینسینگ که جینسینگ کاذب هم نامیده می شود به عنوان ضد درد و برای قطع خونریزی ( داخلی و خارجی ) به کار می رود. همچنین به داروهای مربوط به بیماری های عروقی و قلبی و آنژین صدری اضافه می شود. در دوران جنگ ویتنام سربازان ویت کنگ از این گیاه برای افزایش سرعت بهبودی زخم های گلوله استفاده می کردند. قسمت مورد استفاده این گیاه ریشه آن می باشد که بصورت پودر می باشد که در کپسول ها و یا قرص های 2-1 گرمی برای درمان زخم و خونریزی ها و یا درد به کار می رود و برای درد ناشی از زخم معده آن را با پوست درخت نارون مخلوط می کنند. در دوران بارداری از پاناکس نوتو جینسینگ نباید استفاده کرد ، زیرا ممکن است روی جنین اثر بدی داشته باشد.

3- پاناکس کینکفولیوس(Panax quinquefolius) : 
                                      

                                     
در عده ای از مدارک علمی نیز این گونه که اصولاً بومی آمریکای شمالی می باشد و سابقاً از آنجا به چین برده و کاشته می شده نام برده می شود که در حال حاضر تقریباً در بازار معروفیتی ندارد. این جینسینگ آمریکایی هم یک تونیک می باشد که در چین برای تب و خستگی ناشی از بیماری های مزمن لاغر کننده ، مانند سل بکار میرود و همچنین در درمان سرفه های ناشی از ضعف ریه هم مفید است. قسمت مورد استفاده این گیاه نیز ریشه می باشد که به دو صورت تنتور و پودر می باشد که در تنتور به عنوان تونیک یا همراه گیاهانی مثل زنجبیل شامی و پوست درخت توت برای سرفه مزمن و ضعف ریه استفاده می شود. پودر ریشه پاناکس کینکفولیوس در کمبود انرژی به صورت قرص یا کپسول در دوزهای 2-1 گرمی استفاده می شود.

4- جینسینگ سیبری (Eleutherococcus Senticosus) :

بخش مورد استفاده این گیاه ریشه می باشد (مانند بقیه گونه های جینسینگ) و بعنوان داروی ضد اسپاسم و ضد روماتوئید است و توان انسان را در برابر استرس افزایش می دهد و هیجان زایی آن کمتر از جینسینگ چینی و کره ای می باشد و برای کسانی که به دنبال تحریک کننده قوی تری هستند روش مصرف آن به صورت تنتور یا کپسول حاوی 500 میلی گرم پودر ریشه می باشد ، البته بصورت قرص های دارویی نیز کاربرد دارد.

نظری به تحقیقات جدید علمی در مورد خواص درمانی جینسینگ :

درباره جینسینگ تحقیقات علمی گسترده ای در جهان به عمل آمده است. تنها دانشمندان روسی بیش از 400 طرح تحقیقاتی در مورد آثار شفابخش جینسینگ سیبری انجام داده اند. نتایج تمام تحقیقات نشان داده است اشخاصی که از دم کرده جینسینگ استفاده می کنند معمولاَ سالمتر و شادابترند و در برخورد با ناملایمات زندگی استقامت بیشتری از خود نشان می دهند ، انرژی بیشتری برای کار دارند و تمرکز حواس آنها خیلی بهتر و بیشتر است.

دکتر فرانسورت(Dr.Norman Franworth) که یکی از دانشمندان معروف گیاهان دارویی است تجربیات روسها را در مورد جینسینگ کاملاً تأیید می نماید. نظریه دکتر فرانسورت در مورد خواص جینسینگ این است که جینسینگ یک آداپتوژن است. آداپتوژن یک اصطلاح فنی و پزشکی می باشد که آن را اولین بار پزشک معروف روسی به نام برخمان (Dr.I.I.Berkhman) ، از آکادمی علمی شوروی ، تعریف کرده است و این لقب را برای توضیح خواص شفابخش جین سنگ به کار برده است.

یک آداپتوژن ماده ای است بی ضرر که نقش تعدیل کننده در بدن را دارد ، یعنی ورود آداپتوژن به بدن موجب می شود هرچیزی که در بدن در حالت عدم تعادل یا غیر نرمال است عادی و نرمال شود. مثلاً اگر فشارخون خیلی زیاد است تا حد عادی آن را کاهش می دهد و اگر فشارخون پایین افتاده و کم است ؛ آن را تا حد عادی و طبیعی ، متناسب با فیزیولوژیی بدن افزایش می دهد. به این ترتیب وجود آداپتوژن در یک ماده غذایی و ورود آن به بدن آثار فیزیولوژیکی گسترده ای شبیه ضداکسیدکننده ها دارد. البته در جینسینگ مواد ضداکسیدکننده نیز وجود دارد که خاصیت مفید آداپتوژن جینسینگ را تشدید و تحریک می کند.

تحقیقات علمی جدید دیگری نشان می دهد که فرایند تعدیل کردن نه فقط در جینسینگ بلکه در اغلب مواد خوراکی نیز وجود دارد. مثلاً محققان وزارت کشاورزی آمریکا اخیراً کشف کرده اند که عنصر کروم که به مقدار خیلی کم برای بدن لازم است از عوامل آداپتوژن می باشد و آثار دو بعدی دارد و در دو جهت مخالف برای تعدیل اختلالات و عدم تعادل های فیزیولوژیکی بدن اثر می گذارد. مثلاً قند خون را تعدیل می کند ، یعنی اگر زاید برحد نرمال باشد تا حد نرمال کاهش می دهد و اگر کمتر از حد نرمال شده است آن را تا حد نرمال و طبیعی بدن افزایش می دهد. به نظر می رسد این خاصیت برقراری تعادل بیوشیمی در بدن که اصل Yin-Yang معروف چینی ها را به خاطر می آورد در اغلب گیاهان شفابخش و مواد خوراکی طبیعی یافت می شود.

                  

از نظرمقدار و مدت مصرف ، عده ای از دانشمندان توصیه می کنند که روزانه 2/1-1 قاشق مربا خوری از گرد ریشه جینسینگ 6 ساله در مدت یک ماه خورده شود و سپس دو ماه بعد از آن خورده نشود ، ولی عده ای نیز معتقدند که تا مدت ها هر روز از پودر جینسینگ می توان خورد. جینسینگ را بصورت جوشانده نیز می توان خورد. برای این کار 2/1 قاشق مربا خوری گرد جینسینگ را در یک پیمانه آب جوش (220 گرم ) ریخته و بگذارند 10 دقیقه ریزریز بجوشد و 2 پیمانه در روز از این جوشانده بخورند.


مقدار خوراک از گونه P.ginseng :

این دارو بصورت عصاره آبی در شیشه های کوچک یا در کپسول عرضه می شود.

1- شیشه ها به ظرفیت 50 سانتی متر مکعب است که در آن 40 گرم از جرم ریشه گیاه وجود دارد. از این عصاره سه بار در روز و در هر بار 20-10 قطره باید خورد.

2- کپسول ، در هر کپسول 700 میلی گرم جرم ریشه گیاه وجود دارد که از این کپسول ها روزی یک بار و دو کپسول باید خورده شود.

3- آمپول ، در هر آمپول 2-1 گرم از جرم ریشه گیاه موجود است و ظرفیت هر آمپول از نظر مایع و جرم ریشه گیاه 10 سانتی متر مکعب می باشد و آمپول ها در بسته بندی هایی که در هر بسته 10 آمپول می باشد ، عرضه می شود که حاوی 12000 میلی گرم جرم ریشه گیاه جینسینگ است ، از این آمپول ها روزی باید یک عدد خورد (این آمپول ها برای تزریق نیست و فقط باید خورده شود).

به طور کلی مقدار خوراک از جرم ریشه گیاه در حدود 5/1-1 گرم در روز می باشد که علاوه بر موارد فوق می توان به صورت جوشانده نیز تهیه کرد و خورد.

به طور کلی می توان گفت که جینسینگ گیاهی است گرم ، خنک ، تمام گونه های آن شیرین و تا حدی اشتهاآور است و باعث ترشح شیره گوارشی می شود و به عنوان تقویت کننده ، محرک ، کاهنده قند خون و کلسترول خون ، تقویت کننده و محرک دستگاه ایمنی بدن به کار برده می شود. این گیاه داروی خوبی برای ریه ها می باشد و مشکلات و بیماری های مزمن ریه را به سرعت بهبود می بخشد.

قرن هاست که چینی ها سالمند از جینسینگ به عنوان داروی تقویتی استفاده می کنند. سابقه استفاده چینی ها از این گیاه به 5000 سال پیش می رسد. گرچه غربی ها جینسینگ را در زمان مارکوپولو شناختند ، اما استفاده وسیع آن را از قرن هیجدهم شروع کردند. امروزه از جینسینگ به عنوان بخش اصلی بسیاری از داروهای ترکیبی گیاهی استفاده می کنند.

  برای خرید ریشه جین سینگ با ما تماس بگیرید. 

گل همیشه بهار (نام علمی: Calendula officinalis یا Calendula persica) یک گونه گل است. همیشه‌بهار گیاهی از تیره مرکبان، علفی و پایا است. ساقه هوایی افراشته منشعب و دارای پرزهای غده‌ای گل آن زردرنگ می‌باشد.

همیشه‌بهار در ایران از جمله در بلندی‌های بالای ۲۵۰۰ متر در استان کهگیلویه و بویراحمد می‌روید.

گیاهی علفی، یکساله دارای ساقه ای به طول ۲۰ تا ۵۰ سانتی متر است ، برگهایی ساده بیضوی ، دراز ،پوشیده از کرک ، با کناره های موجدار و به رنگ سبز، مایل به قهوه ای روشن دارد، روی ساقه منشعب آن کاپیتولهای درشت و زیبا ظاهر می گردد که به تناسب گرما و رطوبت محیط زندگی ، به طور منظم صبح ها در فاصله ساعت ۹ تا ۱۰ شکفته و سپس در بعد از ظهرها بین ساعات ۴ تا ۵ جمع می گردد. کاپیتولهای آن دارای دو نوع گل یکی لوله ای و دیگر زبانه ای به رنگ زرد مایل به نارنجی و واقع در حاشیه نهنج است.میوه فندقه و قهوه ای رنگ و سطح آن نا صاف می باشد.

خواص دارویی: ضد نفخ معده و روده، تحریک کننده کار کلیه ها، افزایش دهنده جریان خون و فعالیتهای قلبی می‌باشد.

   

                                

        

آشنایی با خواص دمنوش این گیاه:

• دمنوش همیشه بهار، دارای خاصیت ضد التهاب و آنتی باکتریال است.[عصاره صمغ پسته ضد التهاب است]

• داروی محرک ایمنی در بدن است.

• برای درمان عفونت‌های گوش مفید است.[نکته بهداشتی روز:‌ علائم عفونت گوش در کودکان]

• برای درمان ورم ملتحمه چشم کاربرد دارد.

• محرک تولید کلاژن است.

• دمنوش همیشه بهار را می‌توانید برای تسکین گلودرد و التهابات دهانی، قرقره کنید.

• برای سم زدائی بدن پس از عمل، مفید است.

• برای درمان اختلالات دستگاه گوارش  به کار می‌رود.

• برای تنظیم دوره قاعدگی مفید است.[نکته بهداشتی روز: علائم اختلال قاعدگی]

 

                                       

• این دمنوش را می‌توان در یخچال نگه‌داری کرد و از آن برای نرم کردن پوست استفاده کرد.

•  حتی این دمنوش را می‌توان به طور مستقیم بر روی پوست ملتهب (آکنه، هموروئید و غیره) مالید.

طرز تهیه دمنوش گل همیشه بهار

به اندازه یک مشت از گل خشک شده همیشه بهار را درون آب جوش ریخته و به مدت 5 دقیقه آن را دم کنید.

سرکه سیب و خواص فراوان

حتما باید شنیده باشید که میگن خوردن یک سیب در روز شما رو از مراجعه به دکتر بی نیاز می کنه! حالا سرکه اش هم سرشار از خاصیت هست و معجزات زیادی داره! سرکه سیب حاوی مواد معدنی زیادی هست و علاوه بر خواصی که کلا سرکه بر روی دستگاه های تصفیه کننده خون داره٬ سرکه ی سیب خواص بیشتری هم داره و نه تنها یک اسید استیک سالم و ملایم هست و بر روی کبد و کیسه صفرا اثر فعال کننده داره، بلکه به مقدار قابل توجهی دارای پتاسیم٬ فسفر٬ کلرور منیزیم٬ کلرورسدیم٬ گوگرد٬ ویتامین های گروه B و ویتامین D هست که این مواد موجود در سرکه سیب باعث طراوت و نشاط سلول های بدن می شود و می تونه دستگاه گوارش را فعال کنه و اثر فوق العاده خوبی هم بر روی هضم مواد چربی گوشتی و پروتئین دارد. در اینجا اشاره ای داریم به فواید کاربردی، تغذیه ای و بهداشتی سرکه سیب که امیدواریم شما دوستان عزیز به این محلول مفید بیشتر از قبل توجه داشته باشید :

آشنایی با برخی فواید سرکه سیب :

1. متوقف کردن سکسکه

به هنگام سکسکه، خوردن یک قاشق چای خوری سرکه سیب به دلیل مزه ترش آن به متوقف کردن آن کمک می کند.

2. دندان های سفیدتر

اگر می خواهید دندان هایی سفیدتر داشته باشید، غرغره کردن سرکه سیب در صبح توصیه می شود. سرکه سیب به از بین بردن لکه ها، باکتری های دهان و لثه و سفید کردن دندان ها کمک می کند. بعد از غرغره کردن مانند روزهای معمولی مسواک بزنید. دندان های خود را یک بار در هفته در صورت امکان با جوش شیرین بشویید، این کار نیز برای از بین بردن لکه ها و سفید شدن دندان ها موثر است. شما همچنین می توانید از نمک به عنوان خمیردندان جایگزین استفاده کنید. اگر لثه های شما احساس نرمی دارند به مسواک زدن با نمک در هر روز ادامه دهید.

3. رفع مشکلات معده

اگر مشکل معده شما مشکلی باکتریایی باشد یک جرعه از آب سرکه سیب به خاطر خاصیت آنتی بیوتیکی آن می تواند کارساز باشد. برخی از کارشناسان ادعا می کنند که سرکه سیب حاوی پکتین است که می تواند به تسکین اسپاسم روده کمک کند.

4. از بین بردن خستگی تمرین های ورزشی

انجام تمرین های ورزشی باعث ساخت اسید لاتیک در بدن می شود، و ایجاد خستگی می کند. گاهی نیز، این اسید به واسطه استرس های شدبد در بدن تولید می شود. اما اسیدهای آمینه در سرکه سیب مانند یک پادزهر عمل می کنند. سرکه سیب حاوی پتاسیم و آنزیم هایی است که احساس خستگی شما را رفع می کند. دفعه بعد که احساس خستگی کردید یک یا دو قاشق از سرکه سیب را با یک لیوان آب یا یک لیوان نوشیدنی سرد مخلوط کرده و نوش جان کنید و منتظر تاثیر شگفت انگیز آن بمانید.

5. پیشگیری از سوء هاضمه

برای پیشگیری از سوء هاضمه، خوردن مقداری سرکه سیب، قبل از غذا را امتحان کنید. اگر می دانید که بعد از خوردن غذا احساس پشیمانی خواهید کرد این درمان سنتی را امتحان کنید. یک قاشق چایخوری عسل و یک قاشق چایخوری سرکه سیب را با یک لیوان آب گرم مخلوط کنید و ۳۰ دقیقه قبل از وعده غذایی بنوشید. دیگر از خوردن غذا احساس پشیمانی نخواهید کرد.

6. جلوگیری از گرفتگی عضلات پا در شب

با اضافه کردن دو قاشق غذا خوری سرکه سیب و مقدار کمی عسل به یک لیوان آب و خوردن آن در شب از گرفتگی عضلات پا در شب جلوگیری کنید. مدت کوتاهی پس از مصرف این مقدار سرکه سیب، دیگر از گرفتگی های دردناکی که شب هنگام برای شما پیش می آیند، خبری نخواهد بود.

7. رفع گرفتگی بینی

یک قاشق چایخوری سرکه سیب را در یک لیوان آب مخلوط کنید و بنوشید. اینکار به از بین رفتن گرفتگی بینی شما کمک می کند.

8. کاهش گلو درد

به محض اینکه احساس سوزش در گلوی خود کردید یک مقدار سرکه سیب بنوشید. این سرکه به از بین بردن عفونت کمک زیادی خواهد کرد زیرا که میکروب ها در محیط اسیدی سرکه دوام نمی آورند. کافی است یک چهارم فنجان سرکه سیب را با یک چهارم فنجان آب گرم مخلوط کنید و هر ساعت یک بار غرغره کنید.

- آشنایی با خواص سرکه سیب برای زیبایی، مو و بدن

مو: سرکه سیب موهای شما را شفاف کرده و موجب درخشندگی آن می‌شود. برای این کار، درون ظرف شامپوهای قدیمی و خالی شده، نصف قاشق غذاخوری سرکه سیب را با یک پیمانه آب مخلوط کرده و پس از شامپو زدن، روی موهای خود بریزید و این کار را چند بار در هفته انجام دهید.

صورت: آیا می‌دانید شستن صورت با سرکه سیب به تنظیم ph پوست شما کمک می‌کند؟ به این منظور، ‌سرکه سیب را با دو قسمت آب ترکیب کرده و با استفاده از یک پنبه آن را به صورت خود بمالید. شما می‌توانید این کار را هنگام شب،‌ پس از شستن صورت و یا صبح، قبل از استفاده از مرطوب کننده انجام دهید. همچنین می‌توانید سرکه سیب را برای روشن شدن پوست خود روی نقاط تیره آن بمالید و تا صبح آن را پاک نکنید.

دست‌ها و پاها: آیا پس از یک روزکاری طولانی دست‌ها و پاهای‌تان خسته و متورم شده‌اند؟ با خود مهربان باشید و دست‌ها و پاهای‌تان را درون مخلوط آب گرم و سرکه سیب ماساژ دهید.

دندان: آیا می‌دانید سرکه سیب کمک خوبی برای از بین بردن لکه دندان خواهد بود؟ سرکه سیب را به طور مستقیم روی دندان‌های خود بمالید و پس از چند دقیقه آن را بشویید.

آفتاب سوختگی: آیا دچار آفتاب سوختگی بدی شده‌اید؟ به آب درون وان حمام، یک پیمانه سرکه سیب اضافه کرده و به مدت 10 دقیقه درون آن قرار گیرید.

پس از اصلاح (افتر شیو): درون یک بطری، آب و سرکه سیب را به اندازه مساوی با هم خوب ترکیب کنید.

سم زدایی: برای شستشوی بدن به خصوص کلیه‌ها، دو قاشق غذاخوری سرکه سیب را درون دو لیتر آب تصفیه شده بریزید و در طی روز کم کم از آن بنوشید.

کاهش وزن: یکی از بهترین فرمولها برای درمان اضافه وزن مصرف یک قاشق مرباخوری سرکه سیب در یک لیوان آب ولرم ناشتا هست. خیلی‌ها که به دنبال رژیم‌های لاغری هستند معتقدند سرکه سیب به سوزاندن چربی‌ها در بدن کمک می‌کند.

- کاربرد سرکه سیب برای بهداشت خانه و حیوانات خانگی

تمیز کردن: نصف پیمانه سرکه سیب را با یک پیمانه آب مخلوط کرده و از آن برای تمیز کردن مایکروویو، کاشی‌های حمام، ‌سطوح آشپزخانه، شیشه پنجره‌ها و آینه‌ها استفاده کنید. از این ترکیب همچنین می‌توانید به عنوان ضدعفونی‌کننده استفاده کنید.

رفع کک از حیوانات خانگی و وسایل خانه:‌ سرکه سیب را که با 50 درصد آب ترکیب کرده وبرای رفع کک، روی پوست حیوان و نیز مبلمان خانه اسپری کنید.

- خواص سرکه سیب برای حفظ سلامتی و بهداشت

به گفته پزشکان سرکه ‎‎‎سیب‎‎ عصاره طبیعی‎ سیب است‎ که مواد سمی‎ و زاید بدن‎ را از بین‎ می‌برد. برخی از متخصصان معتقدند مصرف سرکه سیب به همراه آب گوجه‌فرنگی یا هویج خواص آن را افزایش می‌دهد.

سرکه‎ سیب ‎موجب کاهش‎ زگیل‎ و خال‌های‎ پوستـی‎ می‌شود و از سویی دیگر در رفع ‎ ترک‎‌های‎ پاشنه‎ پا و دست موثر است. همچنین‎توصیه می‌شود که برای درمان‎ خارش‎ پوست‎ سر، خشکی‎ مـوهـا و شوره‎ سر نیز از سرکه سیب استفاده شود.

‎هرچند سرکه‎‎ سیب‎ خاصیت اسیدی دارد اما موجب تقویت‎ دستگاه گوارش‎‎ و کاهـش ناراحتی‎‎کلیه‎‎ و مثانه می شود. حتی نوشیدن سرکه سیب برای‎‎‎ رفع‎ سنگ صفرا، بـهبـود آرتـروز و جلوگیری‎‎ از خونریزی بینـی‎ توصیه می‌شود.

سرکه سیب‎ طبـیعـی‎‎ یـکـی از بهترین‎‎‎ عوامل‎ سالم‎ و شاداب‎ نگهداشتن بدن است و بهتر است به همراه آب و مقداری عسل مصرف شود.

سالیان سال مردم معتقد بودند سرکه سیب، بعنوان ماده ای بر علیه عفونت و حتی برای رفع پوکی استخوان و برای هضم بهتر موادغذایی موثر است.

سرکه سیب از بروز سرطان پیشگیری هم می کند. اگر چه سرکه سیب سرطان را درمان نمی کند، ولی بدلیل داشتن آنتی اکسیدان، رادیکال های آزاد را در بدن از بین می برد. رادیکال های آزاد ترکیبات خطرناکی هستند که در اثر اکسیداسیون به وجود می آیند و باعث تخریب سلول های بدن، پیری زودرس سلول ها و ایجاد سرطان می شوند. بتاکاروتن آنتی اکسیدان مهمی است که در سرکه سیب وجود دارد و رادیکال های آزاد را خنثی می کند. سرکه سیب علاوه بر بتاکاروتن، ماده دیگری نیز دارد که از سرطان جلوگیری می کند. نام این ماده پکتین است. پکتین یک نوع فیبر غذایی است. مطالعات نشان داده که دریافت زیاد فیبر از بروز سرطان و به خصوص سرطان روده جلوگیری می کند، زیرا فیبرها با مواد سرطان زا در روده ترکیب می شوند و باعث دفع سریع تر آنها از بدن می شوند.

- سایر فواید سرکه سیب

1. سرکه سیب دارای خاصیت آنتی بیوتیکی و ضدعفونی کننده است. ضد باکتری و ضد قارچ است و باعث ارتقاء عمل سیستم ایمنی بدن در مقابله با عوامل بیماری زا می شود.
2. مقدار پتاسیم بدن را تنظیم می کند، در نتیجه به حفظ تعادل اسیدی- بازی خون کمک می کند.
3. برای تصلب شرائین مفید است، زیرا هنگام مستحکم شدن استخوان ها، توده کلسیمی موجود در مفاصل را تجزیه می کند.
4. برای درمان مسمومیت غذایی و ناراحتی های گوارشی مفید است.
5. عفونت ادراری را بهبود می بخشد.
6. فشار خون بالا را کاهش می دهد.
7. در افرادی که داروهای دیورتیک ( ادرارآور ) مصرف می کنند، مصرف سرکه سیب، باعث جایگزین شدن و جبران پتاسیم از دست رفته می شود. برای این منظور دو قاشق مرباخوری سرکه سیب را با مقداری آب مصرف کنید.

پژوهشگران علوم پزشکی می گویند نتایج تحقیقات آنان نشان می‌دهد نوشیدن چای بابونه به طور روزانه به پیشگیری از مشکلات و ناراحتی‌های ناشی از دیابت نوع دوم از قبیل از دست دادن قدرت بینایی یا آسیب‌های وارده به سیستم عصبی و کلیه‌ها کمک می‌کند.

چای بابونه حاوی موادی است که خواص درمانی دارد. در طول هزاران سال، از این چای گیاهی در درمان بسیاری از بیماریها استفاده شده است. چای خوش عطر گیاهی بابونه برای آرامش و تسکین اعصاب مصرف می شود. پیشتر عقیده بر این بود که آثار تسکین دهنده چای به دلیل خواص ضدالتهابی آن است.

محققان در یک پژوهش جدید به موش‌های آزمایشگاهی مبتلا به دیابت، عصاره بابونه خوراندند.

این تحقیق نشان داد که مصرف روزانه بابونه، می‌تواند سطح قند خون را در مبتلایان به دیابت تا ۲۵درصد کاهش دهد. طبق یافته‌های جدید، با مصرف روزانه چای بابونه همراه با غذا، از بروز بسیاری از عوارض جدی دیابت پیشگیری کنید.

محققان، طی این تحقیق، به موش‌هایی که مبتلا به دیابت نوع ۲ بودند به مدت سه هفته ، هر روز مقدار معینی، عصاره بابونه دادند و به این نتیجه رسیدند سطح قند خون آن‌ها تا ۲۵% کاهش پیدا کرده است وطبق این بررسی، محققان بر این باورند که مصرف چای بابونه همراه با غذا، برای انسان نیز فواید مشابهی را در بر خواهد داشت.

پس از مدتی معلوم شد که ظاهرا عصاره این گیاه می‌تواند سطح قند خون را پایین آورده و فعالیت آنزیمی که مربوط به افزایش ناراحتی‌های ناشی از دیابت است، متوقف کند.

با این حال پژوهشگران با دستیابی به این نتایج امیدوار شده‌اند که بتوانند از این گیاه داروهای ضد دیابت تولید کنند.

محققین این پژوهش می گویند : قبل از این که ما بتوانیم به هر نوع نتیجه قطعی و مسلم درباره نقش چای بابونه در مقابله با مشکلات مربوط به دیابت دست‌یابیم باید تحقیقات بیشتری در این زمینه صورت بگیرد.

آمارها نشان می‌دهد که موارد ابتلا به دیابت نوع دوم که بالاخص مربوط به چاقی می‌شود در سراسر جهان رو به افزایش است.

با وجود نتایج به دست آمده متخصصان انستیتو دیابت انگلیس به بیماران در مورد هرگونه اقدامی در این زمینه هشدار دادند پژوهشگران به مطالعات بیشتر برای رسیدن  به نتایج قطعی‌ و علمی‌تری  نیاز دارند.

البته مصرف روزانه بابونه، خواص بسیاری دیگر، همچون کاهش استرس، رفع بی‌خوابی، رفع مشکلات هضم، رفع گرفتگی‌های قاعدگی را به همراه خواهد داشت.

همچنین تحقیقات جدید خواص درمانی چای بوبنه را تأیید می کند. مصرف این چای، مقاومت بدن در مقابل عوامل بیماریزای عفونی و سرماخوردگی را افزایش می دهد.

این مطالعه یکی از مطالعات بی شماری است که نشان می دهد محصولات طبیعی گیاهی حاوی موادی هستند که خواص دارویی دارند. در یک تحقیق کوچک ۱۴ شرکت کننده برای مدت دو هفته روزی پنج فنجان چای بابونه نوشیدند.

از شرکت کنندگان در این مطالعه آزمایش ادرار گرفته شد. نتیجه آزمایشها نشان داد نوشیدن چای بابونه سبب افزایش دو ماده به نامهای هیپوریت و گلیسین در ادرار می شود.

«هیپوریت» محصول تجزیه ماده فلاونویید در چای است. این ماده خواص ضدباکتری دارد.

محققان می گویند، افزایش «هیپوریت» در ادرار بعد از نوشیدن چای می تواند توجیه کننده خاصیت افزایش مقاومت در مقابل عوامل عفونی باشد.

گلیسین ماده ای است که اسپاسم شدید عضلانی را بهبود بخشیده و سبب آرامش اعصاب می شود. میزان «هیپوریت» و «گلیسین» حتی تا دو هفته پس از مطالعه در خون بالا می ماند که این امر نشانگر خواص دراز مدت این چای گیاهی است.

دم کردن رایج‌ترین فرم مصرف گیاه  بابونه است. بابونه خواص گوناگونی دارد . خواص ضدالتهابی، ضد میکروبی، ضدگرفتگی عضلات، آرامش ‌بخشی و نرم‌کنندگی‌ آن تا به حال شناخته شده‌اند.

به گزارش خبرنگار سایت پزشکان بدون مرز ، مادرانی که شیرخوارشان دچار کولیک‌های تکرار شونده می‌شود حتما به یاد دارند که چگونه با مصرف کمی چای بابونه آرامش را به شیرخوارشان بازگردانیده‌اند.

سالمندان و افرادی که حساسیت دارند بهتر است به علت تاثیرات آرامش‌بخشی و ضدمیکروبی بابونه هفته‌ای یک بار به جای نوشیدن چای معمولی چای بابونه را در برنامه خود قرار دهند.

اما حکایت مشکلات پوستی حکایت دیگری است. بابونه برای انواع عفونت‌ها و التهابات پوستی مناسب است. اگزما یا همان حساسیت شدید پوستی که به خارش، سوزش، خشکی پوست به همراه پوسته‌ریزی شدید منجر می‌شود، با مصرف کمی بابونه وضعیت متفاوتی پیدا می‌کند.

البته پسوریازیس بیماری بسیار پیشرفته‌ای است و نمی‌توان به درمان آن با بابونه امیدوار بود اما شکی نیست که در موارد حاد بیماری که فرد از پوسته‌ریزی و احیانا خارش شدید رنج می‌برد، بابونه به التیام زخم‌ها و تسکین بیمار کمک شایان توجهی می‌کند.

ضایعات پوستی ملتهب در نواحی پوشک نوزادان سبب بی‌قراری نوزاد می‌شود که با مقدار کمی چای بابونه برطرف می‌شود.

خواص استثنایی بابونه، این گیاه ارزشمند را به پای ثابت پمادها، کرم‌ها و ژل‌های پوستی تبدیل کرده است. حتی اگر پوستتان دچار زخم شده است، می‌توانید با مصرف بابونه روند بهبودی زخم‌هایتان را تسریع کنید.

برای پیگیری تاریخچه گیاهان دارویی ابتدا باید تاریخچه فارماکولوژی ( داروشناسی) را بررسی نمود زیرا تا قرن ۱۹ میلادی کلاً از گیاهان دارویی برای درمان بیماریها استفاده می شد.

  کشف ویژگی های درمانی گیاهان باید ناشی از نوعی غریزه انسانی باشد. انسان اولیه از گیاهان به عنوان غذا و دارو استفاده می کرد. دراین راستا انسان به مرور زمان و در اثر آزمایش و خطا و نیز تجربه های ناموفق فراوان، موفق به کشف برخی ویژگی ها در بعضی از گیاهان شد و براساس این گونه ویژگی ها، گیاهان را شناسایی و طبقه بندی کرد. او همچنین مشاهده کرد که چگونه حیوانات به هنگام بیماری از گیاهان استفاده می کنند.
به عنوان مثال وقتی دید یک گوزن زخمی برای تسکین درد، تن خود را به علف مبارک می مالد، به خاصیت ضد درد آن گیاه پی برد. و بعدها برای تسکین درد زخمهایش آن را به کار گرفت. مثال دیگر، گیاه مَرغ است که گربه ها از آن استفاده می کنند و خاصیت قی آور دارد. بسیاری از نویسندگان به دانش غریزی حیوانات از گیاهان دارویی اشاره کرده اند، مثلاً سیسرو به استفاده گوزنهای ماده از زراوند برای تسهیل زایمان اشاره می کند و پلوتارک از کاربرد گیاه شیپوری وحشی توسط خرسها یاد می کند. پیش از تشخیص گیاهان سودمند و درمانگر از گیاهان سمی، احتمالا موارد مسمومیتهای اتفاقی بسیاری رخ داده است.
مولیسچ گیاه شناس آلمانی مشاهده جالبی در مورد شش گیاه حاوی کافئین( قهوه، کولا، ماته، چای، کاکائو، گوارنا) دارد.
میان تعداد بیشماری از انواع مختلف گیاهان، بشر این شش گیاه را با دقت کامل شناسایی کرده است، با اینکه این گیاهان، فاقد هر گونه مشخصه ظاهری نمایانگر خاصیت درمانی هستند.
اطلاعات اولیه دانش گیاه شناسی در مورد مصارف درمانی گیاهان، بیشتر حکایت از نقش غریزه در انتخاب آنها دارد ولی با گذربشراز دوران ماقبل تاریخ به دوران باستان، انسان شروع به کاربرد عقل و منطق نموده، با محاسبات منطقی به خلاقیت های خاصی برای بهبود روش و کیفیت زندگی خود دست یافت.
بین ملل جهان، مصریان قدیم را باید نخستین ملتی دانست که از گیاهان دارویی به نحو گسترده ای استفاده می کردند. درعصر هومر کشور مصر به عنوان منطقه ای غنی از گیاهان دارویی و سمی شهرت یافت. پاپیروس مشهور ابرز که گمان می رود ۳۵۰۰ سال قبل نوشته شده است، حاوی مجموعه ای از نسخ و دستورالعملهای دربردارنده بسیاری از داروهای دارای منشاء گیاهی است که از آن جمله اند: روغن، سرکه، تربانتین، انجیر، روغن کرچک، سیر، کـُندر، افسنطین، صبر زرد، تریاک، زیره سبز، نعناع، انیسون، رازیانه، زعفران، سدر، تخم کتان، صمغ عربی و اقسام بالزامها. برخی داروهای دارای منشاء معدنی که توسط مصریان مورد استفاده قرار می گرفته اند شامل: آهن، سرب، منگنز، شنگرف، سولفات مس، سفیداب، کربنات سدیم، نمک طعام و احجار کریمه می باشند.
از سنگ نوشته های میخی برمی آید که بابلی ها نیز همانند مصریان از خواص و کاربردهای دارویی گیاهان آگاه بودند.
درکتابخانه ساندرا پالوسی ( آشوربانی پال) که ۲۶۵۰ سال قبل دایر بوده است چندین لوح گلی که موضوعات طبی و دارویی روی آنها حک شده، یافت گردیده است. فهرست داروهای مندرج روی الواح مذکور، بسیار شبیه فهرست داروهای مورد استفاده در مصر باستان بود که شامل ۲۵۰ نوع گیاه و داروی معدنی می باشد. برخی از داروهای مذکور عبارتند از : سنا، دارچین، قسط بحری، انیسون، یاسمین، خرزهره، نعناع، بذرالبنج، شیرین بیان، اقسام روغن ها، موم، تربانتین، قیر طبیعی و آلوم. چنانچه در کتاب مقدس نیز آمده، عبریان از ارس وزوفا برای درمان بیماریهای مختلف استفاده می کردند . در چین یک کتاب شبه فارماکوپه به نام پن تاسو یعنی دارونامه برگ گیاهی که ۴۰ مجلد و حاوی چند هزار نسخه دارویی بوده، وجود داشته است. کتاب مذکور حدود ۲۷۳۵ سال قبل از میلاد مسیح(ع) نوشته شده و مولف آن یکی از امپراطوران آن کشوربه نام شینون بوده است.

از دیگر کتب دارویی چین باستان، کتابی بوده که مشخصات، رویشگاهها و نحوه درمان با بیش از یک هزار گیاه دارویی مفید در آن موجود بوده است. در طب چینی از داروهایی همچون جلبکهای دریایی، ریوند، آقونیطون، شاهدانه، کافور، اقسام افدرا، آهن، گوگرد جیوه و آلوم استفاده می شده است. اصول طب چینی در کتابی با عنوان ” هدیه امپراطور زرد در طب داخلی هاوینگ دی نی جینگ ” و با عنایت به دو مفهوم اسامی ین و یانگ و نیز عناصر پنج گانه وی یوسینگ که محتملاً طی سالهای ۲۰۰ قبل از میلاد تا ۱۰۰ میلادی نگاشته شده، مدون می باشد. از دیگر کتب سنتی چین” تحفه کشتزارهای الهی ” است که طی قرن اول میلادی تدوین گردیده و شامل شرح و توصیف ۲۵۲ داروی گیاهی است.
در سال ۱۹۷۷ ” دایرة المعارف ترکیبات دارویی مورد استفاده در طب سنتی چین” به زبان انگلیسی انتشار یافت که دربردارنده ۵۷۵۷ دارو است که بخش عمده آنها منشاء گیاهی دارند.
استفاده از خواص درمانی گیاهان نزد هندیان باستان، رواج کامل داشته است. منابع طب هندی شامل ریگ ودا که طی سالهای ۴۶۰۰ الی ۱۶۰۰ سال قبل از میلاد تالیف گردیده و نیز ایورودا که طی سالهای ۲۶۰۰ الی ۲۵۰۰ سال قبل از میلاد تالیف گردیده ، هستند.
از دیگر کتب معروف طب هندی می توان از “شاراکا سمهیتا” که واجد آثار درمانی ۵۰۰ گیاه طی ۵۰ دسته می باشد و نیز کتاب سوس روتا که شرح ویژگی های ۷۶۰ گیاه در ۳۷ دسته را در بردارد، یاد نمود.
طب آیورودایی که امروز هم در هند رواج دارد، نظامی فراگیر و مستند به اندر کنش جسم، عقل و روح است. در طب مذکور انرژی و ماده از یک مقوله شمرده شده اند که به پنج صورت اتر، هوا، اتش ، آب و خاک تجلی می نمایند. بر اساس مبانی طب آیورودایی این عناصر پنج گانه با عملکردهای حواس پنج گانه ارتباطی محکم و ناگسستنی دارند. عناصر مورد بحث در تشکیل نیروهای سه گانه تریدوشا دخیلند. بدین ترتیب که اتر و هوا عنصر “واتا”، آب و آتش عنصر” پیتا ” و آب و خاک عنصر “کافا” را تشکیل می دهند و تعادل عناصر مذکور در تداوم سلامت نقش اساسی دارد. براساس طب ایورودایی مواد دارای طعم های شیرین، ترش و شور موجب افزایش کافا و کاهش واتا می گردند. حال آنکه داروهای واجد طعم های تلخ و گزنده عملکردی معکوس دارند و گیاهان دارای طعم های ترش، شور و گزنده موجب افزایش عنصر پیتا می گردند.
متاسفانه در سال ۱۸۳۳ میلادی دولت استثمارگر بریتانیا به بهانه مبارزه با خرافات تمامی مدارس طب آیاورودایی موجود در هند را تعطیل و آموزش طب مزبور را ممنوع نمود، لیکن خوشبختانه پس از استقلال هندوستان این مکتب پزشکی جایگاه خویش را بازیافت و امروزه به عنوان یکی از مکاتب درمانی ارزشمند مطرح است.
در مورد پزشکی ایران باستان اطلاعات زیادی برجای نمانده ، لیکن به نظر می رسد در قلمرو گسترده هخامنشیان تشکیلات پزشکی منظمی وجود داشته است و ظاهراً مفهوم ” اخلاط رابعه” که مبنای طب بقراطی می باشد از ایران باستان به یوانان راه یافته است. انتقال مذکور به دنبال حمله اسکندر به ایران وطی دوران سلوکی صورت پذیرفته است . طب ایرانی در دوره اشکانی آمیخته ای از طب یونانی در دوره اشکانی آمیخته ای از طب یونانی و طب زرتشتی بود. برخی پزشکان نامور عصر مذکور از قبیل آزوتکس و فرهاته( فرهاد) بر همین منوال عمل می نمودند. این روند تا زمان ساسانیان نیز ادامه یافت و آموزه های پزشکی ملغمه ای از مکاتب طب یونان، هند و نیزتعالیم زرتشتی بود.
در این دوران رئیس کل بهداری کشور به نام ” درذستبد= درستبد” خوانده می شد. در همین دوران دانشگاه و بیمارستان ” گندی شاپور” در شمال غربی خوزستان تاسیس گردید که در دوران انوشیروان به حداکثر اعتلا رسید. در دانشگاه مذکور اساتید یونانی، سریانی، هندی و ایرانی به تدریس اشتغال داشته، کتابهای گوناگون را به زبان پهلوی در می آوردند . پزشکان نامور قرون نخستین اسامی از قبیل حنین بن الحق، سهل بن شاپور، عیسی بن مهاربخت، عیسی بن شهلافا، یوحنابن سرافیون، داویدبن سرافیون و نیز اعضای خاندانهای بختیشوع و ماسرجویه که در مباحث بعدی بدانها اشارت خواهد رفت، عموماً از دست پروردگان همین دانشگاه بودند.
بنیانگذار طب یونانی اسکولاپیوس می باشد که احتمالا یک شخصیت نیمه تاریخی نیمه افسانه ای واجد جنبه الهی بوده است. بقراط پزشک یونانی ( ۳۵۷-۴۶۰ ق.م) که عموماً او را بنیانگذار دانش پزشکی می دانند، بر طب رومی و نیز طب رایج در قرون وسطی تاثیرعمیقی گذارد. گرچه شهرت وی به دلیل آثار فصیح به جا مانده از او( از قبیل” سوگند نامه بقراط” و یا کتاب همه گیری=Epidemy) می باشد، لیکن نسخه ها، روش های تجویز، و برنامه های دارویی ابداع شده توسط وی نیز نقش عمده ای در شهرت او دارند . نکته جالب توجه آن است که درخت چنار تناوری که امروزه نیز بر مزار این دانشمند بزرگ درایالات آی آرسا واقع در شمال یونان، سایه افکنده ، همان درختی است که وی در زمان حیاتش در سایه آن به تدریس طب می پرداخته است.
نخستین رساله مکتوب و مدون در زمینه گیاه شناسی دارویی مقارن ظهور تمدن یونان توسط تئوفر است ( ۲۸۵-۳۷۰ ق.م) ارائه شد. این رساله با عنوان تاریخچه گیاهان بود و گرچه نمایانگر تلاش ارزنده نویسنده در ارائه یک موضوع مهم با انسجام علمی لازم می باشد، ولی در عین حال نشانگر مرزهای محدود کار مولف است که خود ناشی از محدودیت اطلاعات و دانش موجود در زمینه گیاهان دارویی در آن زمان بوده است. باز این وجود در کتاب مزبور علاوه بر مطالب جالب توجه در زمینه گیاهان دارویی مختلف برای نخستین بار به سرخس هایی اشاره شده که به عنوان داروی ضد کرم به کار می رفته اند. همچنین در این کتاب برای اولین بار تفاوت های بین فلفل گرد و دراز بیان شده است. از قضا مطالعه این کتاب چندان آسان نیست، زیرا نام های گیاهان مذکور در این کتاب با اسامی رایج و امروزی آنها کاملاً متفاوت است و این موضوع بازشناسی آنها را سخت مشکل می کند.
به هر حال کتاب طبی تدوین شده توسط پدانیوس دیوسکوریدس اهمیت بیشتری دارد. وی در قرن اول میلادی ( سالهای ۹۰-۴۰ میلادی) می زیست و جراح ارتش نرون بود. حین سفرهای نظامی به بررسی گیاهان و جانوران برخی مناطق از جمله ایتالیا، یونان، آسیای صغیر ، اسپانیا و فرانسه پرداخت و تعداد معتنابهی از نمونه های معدنی، گیاهی و جانوری را جمع آوری نمود و درهر فرصت ممکن به تحقیق پیرامون خواص درمانی نمونه های جمع آوری شده پرداخت.
اثر مذکور در ۵ جلد به رشته تحریر در آمده و حاوی تمام اطلاعات مربوط به دانش پزشکی در آن روزگار و شامل شرح و توصیف ۶۰۰ نمونه گیاهی می باشد. دراین اثر نیز تلاشی برای طبقه بندی بر اساس حروف الفبا نبوده ، بلکه مبتنی بر وجوه اشتراک گیاهان و شباهت های آنهاست. توصیف ها بسیار دقیق و به زبانی بسیار ساده و دور از ابهام ارائه شده اند و و روش های تهیه نیز به نحو دقیق و صحیح بیان گردیده اند . سفرهای مکرر دیوسکوریدس به عنوان پزشک ارتش فرصت مناسبی برای مطالعه و ثبت تمام کاربردها و فواید گیاهان سرزمین های بیگانه را برای او فراهم نمود. در واقع تقریباً تا پایان قرن شانزدهم میلادی نوشته های او اثر مرجع و استاندارد درحوزه فارماکولوژی به شمار می رفت و این نشانگر وسعت اطلاعات او درباره موضوع مورد بحث است. کتاب دیوسکوریدس نخستین بار در سال ۱۴۹۹ میلادی به زبان یونانی چاپ گردید.
اهمیت آثار دیوسکوریدس بسیاری از نویسندگان دیگر را بر آن داشت تا به گسترش موضوعات مورد اشاره وی یا نقد نوشته های او همت گمارند. مباحث کتابهای نوشته شده اغلب لغوی بوده، ولی بی شک کاملترین کتاب در این زمینه کتاب آی دیسکوریدس اثر پزشک ایتالیایی پی. ای . ماتیولی می باشد که در قرن ۱۶ میلادی نگاشته شده است. کتاب وی به عنوان یک اثر پذیرفته شده، جایگزین کتاب دیوسکوریدس شد. دکتر ماتیولی به نقد و تجزیه و تحلیل بیانات دیوسکوریدس پرداخت و با نامگذاری دقیق هر گیاه به رفع نارسایی ها و موارد ابهام موجود در کتاب وی و طبقه بندی مجدد گیاهان موجود در آن همت گماشت. او دراثر خود گیاهان جدیدی مانند آفتابگردان را ثبت کرد و تعداد دیگری از گیاهان خارجی ( بیگانه) مانند شاه بلوط هندی را به این مجموعه افزود.
از دیگر نویسندگان رومی می توان اسکریبونیوس لارگوس ( ۷۹- ۲۳ میلادی) ، پلینی بزرگ ، اوریباسیوس را نام برد. امروزه لارگوس را به خاطر وضع واژگانی از قبیل آنودین ( مسکن) واپیسپاتیک ( داروی باز کننده تاول) می شناسند که در فرهنگ واژگان دارویی رایج هستند، گو اینکه فعالیت او تنها در زمینه گیاهشناسی دارویی بود. اگر چه اوریباسیوس در زمینه شناخت گیاهان دارویی گامهای موثری برداشت لیکن پلینی با نوشتن اثر چند جلدی خود با عنوان ” تاریخ طبیعی ” بیشترین سهم را در این زمینه داشت. وی دراین اثر، دانش و اندیشه علمی زمان خود را به دقت شرح داده است. حاصل کار او که گردآوری نظریات و دیدگاههای حدود ۴۰۰ محقق آن دوران بود، هم اکنون به عنوان یکی از کتب مرجع فارماکولوژی دنیای قدیم به شمار می رود.
جالینوس( ۲۰۱-۱۳۱ م) چهره شناخته شده جامعه پزشکی است و یقیناً به عنوان پزشک بیش از دیوسکوریدس شهرت دارد . این طبیب که از اهالی پرگاموس یونان بود ، داروها را بر اساس نوعی مقیاس حرارتی طبقه بندی عامل مناسبی برای شناسایی داروی مناسب برای هر بیماری ارائه داد. وی در زمینه های مختلف علم طب تالیفاتی دارد که اهم آنها در ۱۶ جلد گرد آوری شده است . دانشمند مزبور طی یادداشتهای خود از ۴۷۳ داروی گیاهی یاد کرده است

آشنایی با تاریخچه طب سنتى ایران

طب در تمام ادوار تاریخ زندگى بشر، با او همراه بوده است. همچنان که درد و رنج جزئى از زندگى بشر است، پس او همواره به دنبال راه علاج گشته و مى گردد. در ایران، یونان، روم، آشور، کلده، مصر و تمامى جهان متمدن قدیم مردم از طب اطلاعاتى داشتند و کسانى که طبابت مى کردند، گاهى به صورت موبدان خدمت مى کردند و این بقراط حکیم بود که توانست طب را از این شکل خرافاتى و معبدى بیرون آورد. او ثابت کرد که مرگ و زندگى بر طبق قوانین منظم جهان رخ مى دهد و به علاوه مسائل اجتماعى و وجدانى خاصى نیز براى طبیب معین نموده است که گواه آن “سوگند نامه بقراط” است.    

  در کشور ایران طب و طبابت ادوار مختلفى دارد که مهم ترین آنها عبارتند از:
الف) دوران هخامنشى ب) دوران ساسانى ج) دوران اسلامى
الف )دوران هخامنشى

این دوره یکى از ادوار درخشنده و پرثمر طب ایران است و در ۲۵۰۰ سال پیش از این علم داراى منزلت خاصى بوده است چرا که در کتب مذهبى زرتشت نیز به خصوص از بهداشت، بسیار سخن گفته شده است. لذا از این دوران پزشکان طبقه بندى شده اند که مهم ترین آنها طبیب (پزشک)، جراح (کارد پزشک)، منتر پزشک و گیاه پزشک یا پسیانز هستند که در اوستا مى توان به یادداشت هایى در این مورد دست یافت.
ب) دوران ساسانیان

انتقال اصل و مایه طب، از دوران هخامنشى به دوران ساسانى بود اما بر اثر اختلافات مذهبى که در امپراتورى روم شرقى بین امپراتوران با دانشمندان و پزشکان پیدا شد، دوران جدیدى در تاریخ طب ایران و نتیجتاً در طب اسلامى پدیدار شد. ایران از همسایگان کشور هاى روم شرقى بود بنابراین دانشمندان و پزشکان عالى رتبه از مرز ها به ایران مهاجرت کردند و به تعلیم این دانش اشتغال ورزیدند و به این ترتیب بیمارستان و مدرسه جندى شاپور تأسیس شد. در دوران انوشیروان انقلاب بزرگى در علم طب ایران و جهان به وقوع پیوست که همانا تأسیس اولین کنگره پزشکى براى مناظره و مباحثه پزشکان در مورد فلسفه و طب بوده است.
ج) دوران اسلامى

واگذارى تمام میراث ساسانیان علاوه بر میراث بزرگ یونانیان به مسلمانان، پس از غلبه اعراب بر ایران و انقراض سلسله ساسانیان و اشاعه زبان عربى بود. مثلاً در دوران عباسیان “جندى شاپور” به بغداد انتقال یافت به این ترتیب کم کم بغداد مرکز علم و دانش پزشکى شد و جندى شاپور از رونق افتاد، خلاصه آن که به برکت تعالیم اسلامى مسلمانان به خدمات بزرگى در علم طب، ترجمه و تألیف متون پزشکى توفیق یافتند.در دوران اسلامى به خصوص در باب ترجمه در اثر تشویق هاى افراد درجه اول اجتماع، باب جدیدى بر مترجمین باز شد و آثار زیادى به صورت کتاب هاى طبى، علمى، فلسفى، تاریخى و غیره از زبان یونانى به عربى ترجمه شد.
گروهى از مترجمان نیز در غرب کشورهاى مسلمان یعنى مراکش، الجزایر، اسپانیا، تونس و… نیز به ادامه این خدمت اشتغال داشته اند.گروه بزرگى از مولفان بودند که پس از مطالعه کامل ترجمه کتاب هاى یونانى، خود توانسته اند کتاب هایى را نوشته و حتى به صورت نظم درآورند و از خادمان جهان پزشکى هستند. ولى پزشکان مشرق زمین قدم هاى بزرگ ترى در راه پیشبرد علم طب برداشته اند. بیشترین سهم در طب اسلامى، متعلق به ایرانیان است.از بهترین شاگردان بقراط و جالینوس مى توان از پزشکان مسلمان نام برد که با حفظ اخلاق پزشکى و سایر صفات نیک، بعدها بر کتب اساتید خود نقد و بررسى نمودند!
آنها عقل سلیم و تجربه را سرچشمه تحقیقات خود قرار دادند و بدین ترتیب استادان بزرگ و بى نظیرى در آسمان علم و دانش چونان ستاره هایى پرفروغ درخشیدند، مانند:

- محمدزکریاى رازى صد و چند جلد کتاب و رساله در طب مانند حاوى و المنصورى و مرشدو «آبله و سرخک» تالیف نمود
- شیخ ابوعلى سینا صاحب و مولف کتاب «قانون» و «نبض» و امثال آنها
- اسماعیل جرجانى صاحب کتاب “ذخیره خوارزمشاهى”، «یادگار» و اغراض
- ابن رشد قرطبى صاحب کتاب “کلیات”، “سموم” و “شرح بر قانون”
 - على بن عباس مجوسى ارجانى مولف کتاب “کامل الصناعه الطبیه الملکى”
 - ابوالقاسم بن خلف الزهراوى مولف کتاب “التصریف”

طى قرون سوم، چهارم، پنجم و ششم هجرى قمرى، پزشکان ایرانى توانستند برگ هاى زرینى بر تاریخچه طب جهان اضافه کنند و تحولات و انقلابات بزرگى را در طب ایجاد نمایند. از جمله محمد زکریاى رازى، عباس مجوسى اهوازى، شیخ الرئیس ابوعلى سینا و اسماعیل جرجانى .
اگر بخواهیم مرورى بر دستاوردهاى تلاش هاى بى شائبه دانشمندان ایرانى و ثمرات آن در جهان پزشکى داشته باشیم مى توانیم بگوییم.

۱ _ بیرون آوردن علم طب از صورت نظرى و متحول ساختن این علم با ایجاد بستر مناسب براى عرضه طب عملى، گامى بسیار مثبت در راه توسعه و پیشبرد این دانش بوده است.
۲ _ ایجاد نظم و ترتیب در دانش طب پراکنده و بى سر و سامان یونانى و افزودن اطلاعاتى جدید در زمینه پزشکى و تکمیل اطلاعات قبلى.
۳ _ با نظر بر وظایف و طبایع شرح داده شده براى اعضاى بدن، تاثیر دارو و درمان را با توجه به طبیعت داروها و شرایط اقلیمى بیماران وارد علم پزشکى ساخته اند و توانستند تا قرن شانزدهم، هفدهم و نیمه هاى قرن هجدهم در علم پزشکى اروپا، تاثیرات حیرت انگیزى به جا بگذارند. حتى عده زیادى از پزشکان اروپایى (آلمان و اتریش) تحت تاثیر افکار و تحقیقات پزشکان اسلامى قرار گرفتند و آنان را آرابیست (Arabistes) مى نامیدند که تا اوایل قرن هفدهم میلادى در اروپا از حامیان زیادى برخوردار بودند و افکارشان مورد توجه بوده است.
کار آنها تحقیق و بررسى عینى روى نتایج به دست آمده از پژوهش هاى پزشکان اسلامى و بسط و ترویج افکار آنها بوده است که گروه بزرگى از پزشکان را تشکیل مى داده اند. خود این پزشکان گروه هاى فکرى و مکتب هاى علمى در اروپا ایجاد کردند که از آن شمار مى توان مکتب سالرن و پادوا در ایتالیا را نام برد که تحت تاثیر و نفوذ مستقیم دانشمندان علم طب اسلامى بوده اند. ترجمه هایى از آثار دانشمندان اسلامى نیز نشان دهنده نفوذ همه جانبه آثار آنها بر نام آوران عرصه علم طب در دیار فرنگ است براى مثال مى توان از ترجمه کتاب «آبله و سرخک» رازى که به زبان لاتین ترجمه شده و همچنین ترجمه «قانون» ابوعلى سینا یاد کرد که هر یک حدود چهل تا پنجاه بار به زبان هاى زنده دنیا تجدید چاپ شده است.
علاوه بر آن ژراد دو کرمن فرانسوى از معروف ترین کسانى است که به ترجمه قانون شیخ و حاوى و منصورى زکریاى رازى و کتاب تصریف ابوالقاسم پرداخته است و از کسانى که اطلاعات طب اسلامى ایران را به اروپا برده اند و همچون گنجینه اى از آن مراقبت کرده اند مى توان از ژرد برد وریاک و آشوک ریموند نام برد .
- عصر تحول طب اسلامى ایران

این مهم از زمانى شروع مى شود که کتاب ذخیره خوارزمشاهى توسط سید اسماعیل جرجانى نوشته و تالیف مى شود (متوفى به سال ۵۳۱ هجرى قمرى). این دانشمند والامقام ایرانى جنبش عظیمى در نشر متون پزشکى در تمدن اسلامى در آن زمان ایجاد کرد که کتب نوشته شده خود را به زبان فارسى به رشته تحریر درآورد که همان «ذخیره خوارزمشاهى» است.
 کتاب ذخیره خوارزمشاهى مشتمل بر ده جلد کتاب کوچک تر است، بدین شرح:
- کتاب اول: درشناختن حد وحدود طب، هدف آن وگنجینه بدن انسان از مواد، خلط ها، مزاج ها، طبیعت بدن ها، عادت ها و شرح هر یک از اعضاى بدن.
- کتاب دوم: در تشخیص بیمارى از حالت هاى بدن انسان و انواع و درجه بندى بیمارى ها و دلایل بروز آن و تشخیص و شناسایى نبض بیمار، تفسیر و شناسایى حال بیمار مبتنى بر موارد زائدى که از تن بیرون یا خارج مى شود مانند عرق و ادرار.
- کتاب سوم: در حفظ تندرستى و چگونگى انجام این امر و شناخت نوشیدنى ها و خوراکى ها و میزان و چگونگى خواب و بیدارى، و حرکت، سکون و بازشناسى انواع رایحه ها و عطردرمانى (Aromatherapy ) و تدابیر و راه هاى به کارگیرى روغن ها، مصرف مسهل و ملین و مواد تهوع آور، چگونگى انجام فصد و حجامت و فواید شادى و مضرات غم و مسائل فرهنگى روانشناسى که لفظ قدیم بسیار زیبا و دلنشین بیان شده است و تشخیص نشانه هاى بیمارى و پرورش بچه ها و نگهدارى از پیران و مسافران از جمله مطالب بسیار شیوا، دقیق و مهمى است که از آن سخن به میان آمده است.
- کتاب چهارم: در تشخیص مرض و بیمارى و راه هاى آن که بسیار ظریف و مدبرانه بیان شده است.
- کتاب پنجم: علل و علامت و عوارض تب و چگونگى معالجه آن .
- کتاب ششم: در معالجه بیمارى ها از فرق سر تا نوک پا
-کتاب هفتم: در معالجه ورم ها، آماس ها، زخم ها و چگونگى شکافتن و داغ کردن آنها (جراحى) و معالجه کردن عضوى که سیاه شده و مى میرد، چگونگى معالجه شکستگى و ضرب خوردگى.
- کتاب هشتم: در زمینه راه هاى حفظ بهداشت و آراستگى ظاهرى.
- کتاب نهم: در زمینه چگونگى کارکرد و استفاده از زهرها و پادزهرهاى مهم در پزشکى.
- کتاب دهم: در تعب هایى که به شکل هاى گوناگون پدیدار مى گردند.

در نوشته پیشین تا جایى پیش رفتیم که به معرفى کتب ده جلدى خوارزمشاهى پرداختیم. بد نیست بدانیم که سه کتاب دیگر نیز به زبان فارسى نوشته شده است که عبارتند از «یادگار» – «اغراض الطبیه و مباحث العلائیه» و “خف علایى و یا خفى علایى”.
از جمله کتاب هایى که در چنین دورانى تالیف شد مى توان از کتاب قانون شیخ که شامل پنج کتاب بدین ترتیب است، نام برد:
۱- کلیات که شامل چهار فن و چهار شیوه است.
۲ _ ادویه مفرده (داروهایى گیاهى) که شاملیت آن بر دو جمله است.
۳ _ بیمارى هاى اعضاى بدن از سر تا نوک پا که شامل بیست و دو تکنیک است.
۴ _ بیمارى هاى تخصصى که به عضو خاصى اختصاص ندارد.
۵ _ داروهاى گیاهى مرکب که در بردارنده مقالات و دو جمله است.
یکى از مولفین بزرگ کتاب هاى طبى در تمدن اسلامى، سید اسمعیل طبیب بوده است. از دوران حمله مغول و خسارات فراوان وارده بر ایران زمین، تا دوران قاجار هیچ کتاب و رساله پزشکى اى نوشته نشده است.
کتاب “تحفه حکیم مومن” اثر محمد مومن بن میرزا محمد زمان تنکابنى از آثار درخشان در زمینه طب سنتى و خواص گیاهان، کانى ها، روغن ها و مواد طبیعى درمانى است که قدمت آن حدوداً از زمان صفویه انتشار یافته است.«تحفه حکیم مومن» در نتیجه و حاصل مطالعات نویسنده آن در دوران خود است، قابل توجه است که عموماً در آن دوران تحصیل علم پزشکى که به همراه حکمت و فلسفه و تواماً آموخته مى شده است شکل یادگیرى در حضور استاد به صورت دیدن چهره و حال و هواى بیمار (معاینه)، نبض گیرى و نسخه نویسى (تغذیه و گیاهان مفرده و مرکبه دارویى) بوده است، چنانچه تا حدود نیم قرن پیش در کشور ایران هنوز این روش وجود داشته است.
یکى از کتب قابل توجهى که در این دوره تالیف شد کتاب «مالا یسع الطبیب جهله یا مالا یسمع الطبیب» تالیف یوسف بن اسماعیل خویى شافعى معروف به «ابن الکبیر» است که نام آن را «جامع» گذاشته اند که شامل دو کتاب یا دو قسمت است که اولى در دوا هاى مفرده و تغذیه و دومى در داروهاى مرکب است.
کتاب دیگر به نام «جامع المفردات الادویه و الاغذیه» تالیف ابن ابیطار (ضیاءالدین عبدالله بن احمد مالقى اندلسى) «اهل اسپانیا» است.
 کتاب دیگرى که در این زمینه خوش درخشیده است «تذکره شیخ داود انطاکى»میباشد این کتاب، نوشته شیخ داود بن انطاکى پزشک است که ملقب به بینا بوده و شامل چند باب است:
باب اول: در زمینه کلیات علوم پزشکى
باب دوم: در قوانین افراد و ترکیب
باب سوم: در مفردات و مرکبات
باب چهارم: در بیمارى ها
کتاب هایى که در این زمینه به تالیف رسیده است کتاب «حاوى رازى» و اختیار «شرح جالینوس بر بقراط» و «قرا با دین موجز» و حواشى بر قانون ابن سینا” و «رساله در فصد» است.
کتاب قانون اثر ابوعلى سینا، سال هاى سال در کشورهاى اروپا مورد توجه بوده و تدریس شده است و در دانشکده هاى پزشکى سراسر جهان به زبان هاى مختلف تدریس گشته است.
کتاب معالجات بقراطى نیز در این زمینه در آن دوران منتشر شد.
کتاب حاوى کبیر و صغیر: کتاب حاوى به زبان ساده تالیف «محمدبن زکریاى رازى» پزشک نامى ایران است. این کتاب بعد از مرگ رازى با کمک و زحمت خواهر رازى تدوین گشته است. به طورى که در اخبار است رازى یادداشت هاى حاوى را تهیه کرده است ولى عمرش براى تدوین کامل آن کفاف نداده است و همان گونه که مى دانیم کتاب «حاوى» دایره المعارفى است که شامل ماوقع و آنچه است که در مطب رازى رخ داده و حاصل معالجه و روایت علایم بیمارى بیماران در بیمارستان است و شاهکار بزرگ علم پزشکى و مایه افتخار تمدن بزرگ اسلامى است.
کتاب حاوى شامل ۱۲ باب است بدین شرح:
۱ _ در درمان بیمارى ها و بیماران
۲ _ در حفظ بهداشت
۳ _ در بخیه و شکسته بندها و زخم ها
۴ _ در نیروى داروها و غذاها
۵ _ در داروهاى مرکب
۶ _ در صنایع پزشکى و وسایل مورد استفاده در این صنعت
۷ _ در داروسازى رنگ و مزه و بوى داروها
۸ _ در بدن ها، انواع طبایع و چگونگى عملکرد آنها
۹ _ در وزن ها و پیمانه ها
۱۰ _ در تشریح اعضاى بدن، آناتومى و فواید و کارآمدى هر عضو بدن
۱۱ _ در دلایل و اسباب و وسایل طبیعى در پزشکى
کتاب حاوى همچنین به زبان لاتین «Continent» نیز ترجمه شده است. بهترین نسخه کتاب حاوى همان است که در کتابخانه اى در نزدیکى مادرید اسپانیا موجود است که بهترین نسخه این کتاب است که با اقتباس از آن جلدهاى دیگرى بدین شرح منتشر شده است:
جلد اول: بیمارى هاى مربوط به سر (مغز و اعصاب)
جلد دوم: بیمارى هاى چشم
جلد سوم: بیمارى هاى گوش و بینى و دندان
جلد چهارم: بیمارى هاى ریه
جلد پنجم: بیمارى هاى مرى و معده
جلد ششم: استفراغ ها، چاقى و لاغرى
جلد هفتم: بیمارى پستان، کبد و قلب
جلد هشتم: ورم امعا و بیمارى هاى مربوطه
در ادامه معرفى تاریخچه بزرگان و آثار طب سنتى ایران زمین مى توان از نام ایلاقى (شرف الزمان) که از شاگردان بنام بوعلى سینا در طب بود نام برد. کتب “طب ایلاقى”،”فصول ایلاقى” و «فصول ایلاقیه» یا «ایلاقیه الفصول» در کتابخانه ها و فهرست ها دیده مى شود و مورد اعتبار بوده است.
کتاب «کوناش فاخره»: از نوشته هاى محمدبن زکریاى رازى بوده است که در زمان خود براى طلبگان علم طب و دانشجویان این رشته داراى ارزش ماهیتى فراوان بوده است.
نام دیگرى که در دوران خلفاى عباسى بر سر زبان ها بوده است «یوسف ساهر» معروف به «یوسف القس» است. وى به علت داشتن نوعى بیمارى به «یوسف ساهر بیدار» مشهور گشته است. نوشته هاى او شامل دو فصل مجزا مى شود قسمت اول: بیست باب (فصل) در مورد اعضاء و جوارح بدن انسان و قسمت دوم حدود ۶ فصل است و در مورد وظایف اعضاى بدن به صورت نامرتب توضیح مى دهد.
در تاریخ طب همچنین به کلمه اى برمى خوریم که به معناى خاندان پزشکى است که در پیشبرد اهداف دانشگاه “جندى شاپور” سهم بسزایى داشته اند که به آنها «بختشیوع» مى گفتند.
یکى از مورخین بزرگ اروپایى در مورد خاندان پزشکى «بختشیوع» چنین مى نویسد:
۱ _ بختشیوع اول (بنیانگذار)
۲- جرجیس طبیب (۷۶۱ میلادى)
۳- بختشیوع دوم (۸۰۱ میلادى)
۴ – جبرائیل (۸۲۸ میلادى)
۵- جرجیس دوم
۶- بختشیوع سوم (۸۷۰ میلادى)
۷- عبیدالله
۸- یحیى یا یوحنا
۹- جبرائیل (۱۰۰۶ میلادى)
۱۰- بختشیوع چهارم (۹۴۵ میلادى)
“جالینوس” حکیم از پزشکان بزرگ و بى نظیر یونان است که دنباله رو تحقیقات بقراط است و علم طب بسیار مدیون اوست. نوشته هاى او اغلب به زبان عربى ترجمه شده و مدت ها به جهان پزشکى جسم و ذهن خدمت کرده است. در این زمان حکام هندى و یونانى از خود آثار بسیار ارزشمندى به جاى گذاشته اند که در جاى خود از آن یاد خواهد شد. در این دوران مى توان از آثارى چون: «کتاب النبض الکبیر» ، «سته عشر»، «کتاب النفس»، «کتاب حیله البرء»، «کتاب ایام البحران»، «کتاب القوى الطبیعه»، «کتاب صرع الاطفال»، «کتاب الذبول»، «کتاب التریاق»، «کتاب الادویه المفرده» و «الاخلاط لبقراط» مى توان نام برد که هر یک از این کتب از طرف دانش پژوهان طب مورد استقبال و توجه شایانى قرار گرفت و سال هاى سال منبع اطلاعاتى براى این گروه بوده است.
کتاب دیگرى که در این زمینه مورد بررسى و توجه قرار گرفته “کتاب کامل الصناعه” تالیف و نوشته «ابوالحسن مجوسى اهوازى» است که از پزشکان بزرگ و نامى مسلمان و حاذق و دانشمند بوده است.
وى در ساختن مراکز درمانى معروف در زمان عضدالدوله دیلمى خدماتى انجام داده و کتاب او «کامل الصناعه» مبتنى بر دو بخش مهم و عمده است. قسمت تئورى و قسمت پراکتیکال (عملى) که داراى فصل ها و مقالات و بخش هاى کوچکتر است. قابل ذکر است که این کتاب در حدود سال ۱۵۰۰ میلادى ترجمه و در حدود سال ۱۵۲۵ میلادى در فرانسه چاپ شد و بسیار مورد استفاده پزشکان در دانشکده هاى پزشکى آن زمان قرار گرفته است، این کتاب در ایتالیا و فرانسه ترجمه شده است.
جالب توجه است که یک دوره کامل جراحى که از زمان یونانیان شروع شده در این کتاب به رشته تحریر درآمده است و بسیار مورد استفاده جراحان اروپا قرار گرفته است.
منابع و مراجع غنى در این مورد کتب: «اهوازى کیست» و «ملکى چیست» هستند. همچنین «پندنامه اهوازى» که در حدود سال ۱۳۲۶ در تهران چاپ شد و چاپ مجدد آن در سال ۱۳۲۶ شمسى بوده است. کتاب «تحفه حکیم مومن» نیز از کتب گرانمایه در زمینه طب قدیم است که حدود ۳۰۰ سال است که مورد تحقیق پزشکان علوم قدیم قرارگرفته و قرار دارد. این کتاب یکى از پرارزش ترین کتب طبى در اسلام و ایران است که در نوع خود کم نظیر، کامل، پویا و مفید است و به کلیه علاقه مندان توصیه مى شود در صورت داشتن دانش زبان عربى حتماً آن را مورد تحقیق و مطالعه قرار دهند. این کتاب ارزشمند در زمینه درمان بیمارى ها با داروهاى گیاهى با منشاء طبیعى و معدنى، حیوانى و غیره است.
* با تشکر از استاد گرانمایه دکتر محمود نجم آبادى

 

از مهم‌ترین ریزمغذی‌ها جهت خون‌سازی که کمبود آنها موجب بروز کم‌ خونی می‌شود می‌توان به آهن، ویتامین ب۱۲ و اسید فولیک اشاره کرد.

به گزارش خبرنگار سایت پزشکان بدون مرز ، فقر آهن یکی از شایع‌ترین اختلالات تغذیه‌ای در کشورهای در حال توسعه و مهم‌ترین علت کم ‌خونی تغذیه‌ای در کودکان و زنان در سنین باروری است که با ایجاد گلبول‌های قرمز کوچک و کاهش مقدار هموگلوبین سبب کاهش توان جسمی و روانی فرد و حتی افزایش میزان مرگ و میر و ابتلا به بیماری‌ها می‌شود.

جذب آهن غذا ، اغلب تحت تأثیر شکل آهن موجود در آن می باشد. آهن موجود در پروتئین های حیوانی مانند گوشت گاو، ماهی و پرندگان ( آهن هِم) بیشتر جذب می شود در حالیکه جذب آهن پروتئین های گیاهی مانند سبزی ها و میوه ها ( آهن غیر هم) کم تر می باشد.

باید توجه داشت که ویتامینCجذب آهن سبزی ها و میوه ها( آهن غیرهم) را بیشتر می کند. مصرف چای همراه یا بلافاصله بعد ازغذا نیز می تواند جذب آهن را تا ۵۰ درصد کاهش دهد.

مواد غذایی شامل جگر، گوشت قرمز، ماهی، زرده تخم‌مرغ، سبزیجات دارای برگ‌های سبز تیره و پهن مثل اسفناج، حبوبات و میوه‌های خشک مخصوصا برگه زردآلو و دانه‌های روغنی بهترین منابع خوراکی حاوی آهن هستند.

کم‌ خونی حالتی است که در آن تعداد یا اندازه گلبول‌های قرمز و یا مقدار هموگلوبین موجود در خون کاهش یافته و فرآیند تبادل اکسیژن و دی‌اکسید کربن بین خون و سلول‌های بدن دچار اختلال می‌شود.

مواد غذایی شامل جگر، گوشت قرمز، ماهی، زرده تخم‌مرغ، سبزیجات دارای برگ‌های سبز تیره و پهن مثل اسفناج، حبوبات و میوه‌های خشک مخصوصا برگه زردآلو و دانه‌های روغنی بهترین منابع خوراکی حاوی آهن هستند.

به علاوه منابع غذایی حاوی ویتامین ث،‌ اسید سیتریک و اسید اسکوربیک مانند آب‌ پرتقال، انبه و طالبی، منابع حاوی اسید مالیک و اسید تارتاریک مثل هویج و سیب‌زمینی و محصولات تخمیری مثل سس سویا عوامل افزایش دهنده جذب آهن در بدن هستند.

منابع غذایی آهن دار عبارتند از:

جگر، قلوه ، گوشت قرمز، ماهی، زرده تخم مرغ ، سبزی های دارای برگ سبز تیره مانند جعفری ، اسفناج و حبوبات ؛ مثل عدس و لوبیا، هم چنین میوه های خشک ( برگه ها) به خصوص برگه زرد آلو و دانه های روغنی.

عوامل افزایش دهنده جذب آهن و منابع غذایی آنها

۱٫ اسید سیتریک و اسید اسکوربیک ( ویتامینC) که درآلو، خربزه، ریواس، انبه، گلابی، طالبی، گل کلم، سبزی ها ، آب پرتقال، لیمو شیرین ، لیمو ترش، سیب و آناناس وجود دارند، می توانند عوامل افزایش دهنده جذب آهن در بدن باشند-.
۲٫ هویج ، سیب زمینی، چغندر، کدو تنبل ، گوجه فرنگی، کلم پیچ و شلغم موجود است ، سبب افزایش جذب آهن می شود.
۳٫ محصولات تخمیری مثل سس سویا نیز در این دسته از عوامل گنجانده می شوند.

توصیه های زیر را به کار بندید :

هنگام استفاده از غذاهایی که غنی از آهن می باشند ، از منابع غذایی حاوی ویتامین در هر وعده غذایی ، جهت جذب بهتر آهن ( مثل پرتقال، گریپ فروت، کوجه فرنگی، کلم، توت فرنگی، فلفل سبزو لیمو ترش)
گنجاندن گوشت قرمز، ماهی یا مرغ در برنامه غذایی .
. پرهیز از مصرف چای و قهوه همراه یا بلافاصله بعد از غذا

پژوهشگران علوم پزشکی در دانشکده پزشکی دانشگاه ییل در ایالات متحد آمریکا می گویند نتایج تحقیقات آنان نشان داده است که  شستن دندان به ویژه قبل از خواب مانع از بروز بیماریهای ریوی می شود. آنان نتیجه گرفتند که رعایت بهداشت دندان‌ها در کاهش خطر بروز ذات‌الریه نیز موثر است .

به گزارش خبرنگار سایت پزشکان بدون مرز ، این محققین می گویند تغییرات در باکتری‌های دهانی احتمال رشد و تشدید التهابات ریوی را بویژه در بیمارانی که در بیمارستان بستری هستند، افزایش می‌دهد.

آنها دریافتند بیمارانی که به ذات الریه مبتلا می‌شوند تغییر فاحشی را در ترکیبات باکتریایی موجود در دهانشان تجربه می‌کنند.

دکتر سامیت جوشی دراین‌باره گفت: یافته‌های ما به بهبود روش‌های پیشگیری از ذات‌الریه در آینده با مراقبت از باکتری‌های مفیدی که در محیط دهان زندگی می‌کنند، کمک خواهد کرد.

هرچند انجام مطالعات بیشتر در این زمینه مورد نیاز است، اما این اولین باری نیست که رابطه بین بهداشت نامطلوب دهان و دندان و افزایش خطر بروز بیماری‌های تنفسی مشاهده می‌شود.

ذات‌الریه عفونتی است که منجر به التهاب و پرشدن فضاهای داخل ریه و مجاری هوایی کوچک از مایع می‌شود.

تاکنون تحقیقات علمی مختلفی تاثیرات بهداشت دهان و دندان را در سلامت بدن به اثبات رسانده بودند اما اکنون گروهی از دانشمندان مدرسه پزشکی دانشگاه ییل دریافتند که حفظ سلامت دهان می تواند از بیماریهایی که به دستگاه تنفسی حمله می کنند به ویژه ذات الریه جلوگیری کند.

به گفته این محققان مسواک زدن صحیح دندانها مانع عفونت حفره دهان می شود و با جلوگیری از تکثیر باکتریها در داخل دهان از توسعه بیماریهای ریوی التهابی پیشگیری می کند.

این دانشمندان به منظور دستیابی به این نتایج ۳۷ بیمار بستری شده در بیمارستان این دانشگاه را به مدت بیش از یکماه رصد کردند.

این مشاهدات نشان داد تمام کسانی که به ذات الریه مبتلا شدند یک تغییر قابل ملاحظه از ترکیبات باکتریایی را در دهان به ثبت رسانده بودند.

این محققان در این خصوص توضیح دادند: “این نتایج می توانند روش پیشگیری از ذات الریه را در آینده بهتر کند و با این کار بتوان باکتریهای خوبی که حضور آنها در دهان مثبت است را حفظ کنیم.”

این پژوهشگران افزودند: “در طول ماههای زمستان همه ما به دلیل کاهش دما در معرض سرماخوردگی، سرفه و ویروس‌ها قرار داریم. اما مردم به ویژه افراد نفوذپذیر باید به خاطر بسپارند که در این دوره سال حفظ سلامت حفره دهان می تواند واقعاً به پیشگیری از این بیماریها کمک کند.”

به گفته این دانشمندان، کافی است که به مدت دو دقیقه و دو بار در روز دندانها را با دقت مسواک زد و برای حفظ بهداشت فواصل میان دندانها حداقل یکبار در روز از نخ دندان استفاده کرد. همچنین مصرف غذاها و نوشیدینهای شیرین را کاهش داد.

زنجبیل به طور موثری با سرطان تخمدان مبارزه می‌کند؛ همچنین، فلفل سبز نیز قدرت مقابله با سلول‌های تومور پانکراس را داراست.واحد علوم پزشکی ایران، به نقل از رویترز، مطالعات دانشمندان نشان می‌دهد برخی از انواع ادویه‌جات، بالقوه خاصیت ضد سرطانی قوی دارد و از رشد سلول‌های بدخیم به طور موثری جلوگیری می‌کند. تجویز پودر زنجبیل محلول به بیماران دچار سرطان تخمدان تا حد زیادی از پیشرفت بیماری آنها جلوگیری می‌کند.به گزارش جامعه سرطان آمریکا سرطان تخمدان سالانه ۱۶ هزار نفر ازمبتلایان را در آمریکا از بین می‌برد؛ به همین منظور پیدا کردن روش موثر و ساده جهت به حداقل رساندن آمار مبتلایان یا جلوگیری از دخالت وضع آنها ضروری به نظر می‌رسد

● خواص :
منشا جوز هندی از از شرق اندونزی و شرق هند در جزایر ملوک است و در آن مناطق یکی از پایــــه های اقتصاد به شمار می رود. از جوز هندی در این مناطق به صورت خشک شده و بیشتر برای چاشنی غذا استفاده می شود. در واقع باید گفت پوسته ی خشک شده ی اطراف دانه در جوز هندی لذیذترین چاشنی برای غذا به کار می رود که البته مقادیر زیاد آن موجب ایجاد حالت رخوت و سستی و سپس اعتیاد به ماده ی آلکالوئیدی آن می شود.
جوز هندی درختی است دوپایه، به ارتفاع ۸ تا۱۰ متر و دارای برگهای دائمی که در جزائر ملوک به صورت وحشی می روید. شکل ظاهری آن بی شباهت به درخت نارنج نیست زیرا بر روی شاخه های متعدد آن برگهایی متناوب، ساده، کامل، موجدار، بیضوی، نوک تیز، بدون استیبول و چرمی شبیه برگ درخت نارنج به وجود می آید. سطح فوقانی پهنک برگ به رنگ سبز تیره ولی سطح تحتانی آن روشن تر و به رنگ سبز مایل به سفید است. در طول شاخه های آن گلهای نر و ماده بر روی دو پایه به وجود می آید.
گلهای نر آن دارای پوششی ضخیم، گوشتدار و منقسم به سه قسمت نوک تیز اند و به صورت مجتمع بر روی شاخه قرار می گیرند.
در گلهای ماده نیز پوششی شبیه گلهای نر وجود داردو دارای یک تخمدان تک خانه است که از لقاح آن یک میوه ی سته شبیه هلو و محتوی دانه های بیضوی محصور در یک پوشش گوشتی و قرمز رنگ تبدیل می شود.
قسمت مورد استفاده ی این درخت دانه و پوشش اطراف آن است. بهره برداری از این درخت معمولاٌ از پایه های ۷ ساله شروع می شود و در سن ۲۵ سالگی نیز حداکثر مقدار میوه از آن به دست می آید و چون در تمام سال میوه بر روی درخت وجود دارد در هر فصلی می توان از درخت بهره برداری به عمل آورد. ولی بهترین موقع زمانی است که هنوز میوه ها در حال باز شدن باشند.
میوه ی رسیده ی گیاه پس از باز شدن دانه هایی خارج می سازد که درون محفظه ای به رنگ قرمز نهفته می باشند. دقت در وضع دانه ی گیاه نشان می دهد که ارتباط دانه با محفظه ی مذکور منحصراً از راه قاعده ی آن است. هر دانه را نیز از خارج پوسته ی سختی به رنگ قهوه ای که دارای شیارهای عمیق منشعب از قاعده است، در بر می گیرد.
اگر پوسته ی سخت دانه از آن جدا شود، مغز آن ظاهر می گردد که سطحی چین خورده دارد و وجموعاً به رنگ خاکستری جلوه می نماید. بوی آن مخصوص و طعمش تند روغنی معطر و بسیار مطبوع است.
پس از چیدن میوه ها دانه های محصور در پوشش خارجی را در آب نمک می خیسانند و پس از آن که با این عمل پوشش خارجی دانه (Macis) از آن جدا گردید، دانه ها را بر روی شاسی ها تحت اثر گرمای ملایم به نحوی که به خوبی تهویه گردند قرار می دهند و مرتباً هر دو روز یک بار آنها را زیر و رو می کنند. با این روش در طی مدت دو ماه مغز درون دانه از پوسته ی آن ازاد می گردد (بر اثر خشک شدن و از دست دادن آب). در این هنگام با قطعه چوب سبک وزنی ضربات ملایم بر روی پوسته ی آن وارد می آورند و مغز دانه را از پوسته جدا می سازند.

ادمه ....

ادامه مطلب

▪ برای‌ نرم‌ کردن‌ موهایتان‌، موها را با آب‌جوشانده‌ برگ‌ گردو بشویید.
▪ برگ‌ سداب‌ تازه‌ را کوبیده‌ بر سر بمالید برای‌ رفع‌ موهای‌ خشک‌ و شکننده‌ مفید است‌.
▪ برای‌ رفع‌ موهای‌ خشک‌ و شکننده‌ از شلتوک‌ برنج‌ یا سبوس‌ برنج‌ هم‌ می‌توان‌ استفاده‌ کرد.
▪ برگ‌ درخت‌ سقز را بکوبید و با آب‌ خمیر کرده‌ بر سر بمالید جهت‌ دراز نگه‌داشتن‌ موها مفید است‌.
▪ برگ‌ تازه‌ کنجد را بکوبید و با فشار آب‌ آن‌ را بگیرید و بر سر بمالید جهت‌ رشد و تقویت‌ مو مفید است‌.
▪ برگ‌ کوبیده‌ چغندر را با حنا بر سر ضماد کنید جهت‌ تقویت‌ و رشد مو مفید است‌.
▪ برگ‌ ریواس‌ تازه‌ را بکوبید و آبش‌ را به‌ مو بمالید جهت‌ جلوگیری‌ از سفید شدن‌ مو نافع‌ است‌.
▪ برگ‌ کنجد را بجوشانید و با آب‌ آن‌ موها را بشویید، جهت‌ مشکی‌ کردن‌ مو مفید است‌.یا می‌توان‌ برگ‌ کنجد را نرم‌ کرده‌ با حنا مخلوط‌ کنید و روی‌ سر بگذارید جهت‌ مشکی‌ شدن‌ مو مفید است‌.
▪ برگ‌ و میوه‌ تمشک‌ را هر شب‌ کوبیده‌ و بر خضاب‌ کنید و سیر هم‌ زیاد بخورید جهت‌ سیاه‌ کردن‌ موهای‌ سفید مفید است‌.
▪ هر روز موها را با آب‌ برگ‌ شنبلیله‌ تازه‌ نمناک‌ کنید بعد با شدت‌ شانه‌ کنید جهت‌ رفع‌ موخوره‌ مفید است‌.
▪ ۳۰ گرم‌ برگ‌ خشک‌ مریم‌گلی‌ را در یک‌ لیتر آب‌ بجوشایند و با آب‌ آن‌ سر را بشویید. جهت‌ پیشگیری‌ از ریزش‌ مو، مفید است‌.
▪ برگ‌ درخت‌ سقز را بکوبید و بر موضع‌ بمالید. )جهت‌ رویاندن‌ مو جایی‌ که‌ ریخته‌ باشد( نافع‌ است‌.
▪ ۲۰ گرم‌ برگ‌ آویشن‌ را در یک‌ لیتر آب‌ بجوشانید و با آب‌ صاف‌ کرده‌ آن‌ سر را بشویید برای‌ درمان‌ کچلی‌ مفید است‌.
▪ برگ‌های‌ تازه‌ کرفس‌ را له‌ کرده‌ و با سرکه‌ و نمک‌ مخلوط‌ کنید و بر آن‌ بمالید برای‌ درمان‌ کچلی‌ مفید است‌.
▪ برگ‌های‌ تازه‌ گردو را بدون‌ آنکه‌ خرد کنید در مقداری‌ آب‌ بپزید و همان‌طور روی‌ سر پهن‌ کنید جهت‌ درمان‌ کچلی‌ مفید است‌.
▪ ۳۰ گرم‌ برگ‌ خشک‌ مریم‌ گلی‌ را در یک‌ لیتر آب‌ بجوشانید و با آب‌ آن‌ سر را بشویید برای‌ تقویت‌ پوست‌ سر مفید است‌.
▪ سر را با آب‌ جوشانده‌ برگ‌ چغندر بشویید جهت‌ رفع‌ چربی‌ پوست‌ سر نافع‌ است‌.
▪ جهت‌ رفع‌ شپش‌ موی‌ سر: ۲۰۰ گرم‌ برگ‌ آویشن‌ را در یک‌ لیتر آب‌ بجوشانید و صاف‌ کنید سپس‌ با آب‌ آن‌ سر را بشویید.
▪ ۱۱۰ گرم‌ برگ‌ خشک‌ گلابی‌ را در یک‌ لیتر آب‌ جوش‌ ۲۰ دقیقه‌ دم‌ کنید و بعد یک‌ عدد گلابی‌ با پوست‌ و هسته‌ در صاف‌ کرده‌ آن‌ خرد کنید و نگه‌ دارید و هنگام‌ شروع‌ سردرد یک‌ فنجان‌ آب‌ آن‌ را بنوشید. در هنگام‌ شروع‌ درد میگرن‌ یک‌ فنجان‌ از آب‌ آن‌ را بنوشید.
▪ مرزنجوش‌ )به‌ زبان‌ ترکی‌ ، توکیجه‌( را با حنا خمیر کنید و بر سر ببندید یا می‌توانید مرزنجوش‌ را جوشانده‌ و آب‌ آن‌ را بنوشید جهت‌ رفع‌ سر درد مفید است‌.
▪ آب‌ برگ‌ کاسنی‌ را با سرکه‌ مخلوط‌ کنید و بر سر بمالید برای‌ رفع‌ سر درد مفید است‌.
در شیوع‌ درد میگرن‌ یک‌ فنجان‌ از آب‌ آن‌ را بنوشید و فقط‌ آب‌ سیب‌ بنوشید و استراحت‌ کنید. جهت‌ درمان‌ سردرد ناشی‌ از سوء هاضمه‌: ۱۵ گرم‌ برگ‌ خشک‌ سوسنبر را در یک‌ لیتر آب‌ جوش‌ دم‌ کنید بعد صاف‌ و با عسل‌ شیرین‌ کنید و روزی‌ چهار فنجان‌ در طول‌ روز بنوشید و یا در روز چهار مرتبه‌ هر بار دو عدد برگ‌ سوسنبر تازه‌ را در یک‌ استکان‌ آب‌ جوش‌ دم‌ کنید و با عسل‌ شیرین‌ کنید و بنوشید.
▪ برگ‌ تازه‌ بید را بکوبید و مثل‌ حنا بر سر بگذارید برای‌ درمان‌ سردرد ناشی‌ از گرمازدگی‌ مفید است‌.
۱۰ گرم‌ آویشن‌ تازه‌ یا خشک‌ را در یک‌ لیتر آب‌ جوش‌ دم‌ کنید و آب‌ آن‌ را بنوشید برای‌ درمان‌ سردردهای‌ شدید نیمه‌ سر)میگرن‌( مفید است‌.
▪ ۱۵گرم‌ برگ‌ سوسنبر خشک‌ را در یک‌ لیتر آب‌ جوش‌ دم‌ کنید بعد صاف‌ و با عسل‌ شیرین‌ کنید و روزی‌ چهار فنجان‌ بنوشید برای‌ درمان‌ سردردهای‌ عصبی‌ سودمند است‌.
برگ‌های‌ سفت‌ کلم‌ را بپزید و له‌ کنید و تا گرم‌ است‌ بر موضع‌ درد ضماد کنید و با پارچه‌ ابریشمی‌ موضع‌ را ببندید. جهت‌ درمان‌ سردردهایی‌ که‌ ناشی‌ از رماتیسم‌ باشد، مفید است‌.

آلوورا

آلوورا گیاه مناطق نیم حاره ای تاریخ و سرگذشتی طولانی و پرآوازه دارد که قدمت آن به زمان کتاب مقدس بر می گردد . در تمام تاریخ تدوین شده بشری از این گیاه بعنوان گیاهی مهم چند منظوره و با کارایی همه جانبه نام برده شده و اعتبار و اهمیت خاصی برای آن قایل شده اند . برگهای ضخیم و پهن گیاه که به تدریج باریک می شوند نزدیک به سطح زمین و از ساقه های باریک و کوتاهی می رویند . با وجود شباهت ظاهری این گیاه از خانواده کاکتوسها نیست بلکه عضوی از گروه و خانواده سوسنی ها محسوب می شود که به گروه "Aloe Barbadensis" مشهور هستند . از دیگر اعضای این گروه می توان پیاز سیر و شلغم را نام برد . وابستگی این گیاه به خانواده سوسنی ها از گلهای زرد رنگ لوله ای شکلی که هرسال در بهار می رویند کاملا واضح و آشکار است . بیشتر از ۲۵۰ گونه از این گیاه در سراسر دنیا می رویند ولی امروزه فقط دو نوع از آن به نامهای Aloe Barbadensis Miller & Aloe Aborescens برای مصارف تجاری و صنعتی پرورش داده می شوند که علا قه مندان و طرفداران فراوانی نیز دارند . آلوورا در هوای گرم و در مناطق حاره ای رشد می کند و تحمل سرما و یخ زدگی را ندارد و بسرعت از بین می رود . در ایالات متحده آمریکا این گیاه بیشتر در تگزاس جنوبی فلوریدا و کالیفرنیا ی جنوبی رشد می کند و در سایر نقاط دنیا نیز می توان این گیاه را در مکزیک کشورهای حاشیه اقیانوس آرام هندوستان آمریکای جنوبی و مرکزی ، آفریقا ، استرالیا و کشورهای منطقه کارائیب مشاهده کرد . گیاه بالغ و رشد یافته آلوورا بین ۷ تا ۱۲ سانتی متر ارتفاع دارد و طول و شعاع پیرامونی آن نیز بین ۷۰ تا ۹۰ سانتی متر است . برگهای گیاه در پایین ساقه و نزدیک به سطح زمین در طرح و آذین گلسرخی رشد می کنند .

 

ادامه ..........

ادامه مطلب

سرطان روده سومین سرطان شایع در بریتانیا می‏باشد. در اغلب موارد اگر زود تشخیص داده شود، قابل معالجه است.
سرطان روده را به نام سرطان روده بزرگ نیز می‏شناسند چون بیشتر تومورها در روده بزرگ یا مقعد به وجود می‏آید. اینها آخرین قسمت‏های دستگاه گوارش هستند كه از طریق آن ضایعات مواد غذایی قبل از تخلیه خارج می‏شوند. داخل روده با سلول‏هایی پوشیده شده‏اند كه به طور مدام از بین می‏روند و سلول‏های جدید جانشین آنها می‏شوند. وقتی این فرآیند دچار مشكلی شود، سرطان به وجود می‏آید. سلول‏های سرطانی تقسیم می‏شوند و به طور ناهنجار رشد می‏كنند. بعضی از آنها ممكن است جدا شده و به قسمت‏های دیگر بدن بروند (معمولاً كبد). چه كسانی دچار سرطان روده می‏شوند
علت خاصی وجود ندارد ولی بعضی چیزها احتمال سرطان روده را زیادتر می‏كند.
▪ سن:
سرطان روده می‏تواند در افراد جوان نیز به وجود آید ولی بیشتر افرادی كه دچار آن شده‏اند متجاوز از ۵۰ سال سن داشته‏اند (بیش از ۹۰ درصد).
▪ خانواده:
بعضی از خانواده‏ها به طور ارثی در معرض خطر سرطان روده قرار دارند.
▪ پولیپ یا سرطان قبلی:
پولیپ، برجستگی كوچكی است كه در روده به وجود می‏آید. بعضی از پولیپ‏ها می‏توانند تبدیل به سرطان شوند مگر آنكه برداشته شوند. اگر در روده شخص پولیپ یا سرطان وجود داشته باشد، احتمال به وجود آمدن دیگری نیز وجود دارد.
▪ رژیم غذایی:
تحقیقات علمی نشان می‏دهد كه رژیمی متنوع سرشار از فیبر و سبزی‏های تازه، شخص را در مقابل سرطان محافظت می‏كند. بنابراین باید مصرف گوشت قرمز را تقلیل داد. دانشمندان بنیاد سلطنتی تحقیقات علمی سرطان در مطالعه‏ای كه در سرتاسر اروپا انجام می‏شود شركت جسته‏اند تا در باره اثرات رژیم غذایی روی سرطان تحقیق نمایند.
▪ ورزش:
پزشكان معتقدند كه ورزش‏های ملایم می‏تواند مانع پیشرفت سرطان روده شود.
▪ بیماری‏های تحریك‏كننده روده:
به طور كلی التهاب‏های قولون كه به شكل زخم هستند به مقدار جزئی خطر ابتلا به سرطان روده را زیاد می‏كنند.
● چه مراقبت‏هایی باید انجام شود؟
اگر علایمی دارید به پزشك مراجعه كنید. بعضی از مردم خجالت می‏كشند در باره مسائل روده‏ای خود با پزشك صحبت كنند. بعضی دیگر امیدوارند مشكل خود به خود برطرف شود. اگر چه ممكن است نشانه‏های شما علامت سرطان نباشند، مشورت را انجام دهید. اگر سرطان داشته باشید، تشخیص به‏موقع، كلید معالجه موفقیت‏آمیز خواهد بود. موارد زیر را بررسی كنید:
▪ خونریزی از مقعد:
ممكن است مدفوع شما آغشته به خون باشد و یا خود به خود خونریزی داشته باشید. بلغم روان نیز می‏تواند یك نشانه بیماری باشد.
▪ تغییر در عادات رفتن به توالت: اسهال، یبوست یا هر دو - هر چیزی كه برای شما طبیعی نباشد - و بیش از دو هفته طول بكشد، باید با پزشك در باره‏اش مشورت كرد.
▪ احساس عدم تخلیه كامل:
این مورد را زورپیچ نیز می‏نامند. احساس اینكه هنوز نیاز به رفتن به توالت دارید حتی وقتی كه روده خود را خالی كرده‏اید.
▪ احساس درد و ناراحتی در شكم:
وحشت نكنید! به خاطر داشته باشید این علایم می‏توانند نشانه بیماری‏های دیگر هم باشند. مثلاً یكی از علل متداول خونریزی می‏تواند بواسیر باشد. ولی مهم این است كه حتماً نزد پزشك بروید و در مورد مشكل‏تان با او صحبت كنید.
۹۰ درصد سرطان‏های اولیه روده می‏توانند به طور موفقیت‏آمیز معالجه شوند. غربال‏گری (بیماریابی)
هدف از غربال‏گری، تشخیص بیماری قبل از به وجود آمدن نشانه‏هاست. روش‏های گوناگون غربال‏گری برای سرطان روده وجود دارند كه در باره آنها تحقیق می‏شود. دانشمندان بنیاد سلطنتی تحقیقات سرطان تكنیكی را بررسی می‏كنند تا غده‏های كوچك را قبل از آنكه تبدیل به سرطان شوند، شناسایی كرده و آنها را بردارند.

روغن های شفابخش ( آروماتراپی )

بحث شیوه های علمی در درمان بیماریها از قبیل جراحی ، دارو درمانی و دیگر روشهای استاندارد پزشکی به جای خود ولی بسیاری از مردم بخصوص در مشرق زمین اعتقادات جالبی دارند و مواردی را در درمان بیماری ها موثر می دانند که بتازگی فواید علمی آنها نیز به اثبات رسیده است. روغنهای شفابخش از این جمله موارد است که به آن می پردازیم. این روش آروماتراپی نام دارد. در آروماتراپی ، روغنهای مالدینی خاصی برای ماساژ استفاده می شود که برای درمان بسیاری از دردها سودمندند. صرف نظر از اثرات درمانی که این روغنها ممکن است داشته باشند، ماساژ اصولا با تحریک انتهاهای عصبی و ایجاد تاثیرات ذهنی می تواند سبب ایجاد احساس آرامش و رفع انقباض های دردناک عضلانی و تسکین درد شود. آروماتراپی در سالهای اخیر تا ۷۰ درصد موفقیت آمیز بوده ، ولی در عین حال سوئاستفاده های تجاری که در این زمینه وجود دارد می تواند سبب زیانهای بی شماری شود. در حال حاضر و تحت قوانین مجدد کسی با عنوان متخصص آروماتراپی فعالیت نمی کند، اگر چه رشته های آموزشی و دستیاری وجود دارد که تا حدودی به کم و کیف این روشهای درمانی می پردازد. بسیاری از داروها و موادی که به این منظور به کار می روند در صورت نظارت صحیح نداشتن متخصصان ، ممکن است عوارض جانبی در برداشته باشند و سبب بروز مشکلات زیادی از قبیل سوختگی های پوستی ، بثورات و بیماری های خاص پوستی و گاهی سقط در زنان حامله شوند. یکی از محققان ، روشهای آروماتراپی را در یک طرح ۳ساله آزمایشی ، روی بیماران آماده عمل جراحی مطالعه کرده است. او در این آزمایش با استفاده از روغنهای اصلی که برای این روش درمانی توصیه شده ، بیماران را تحت ماساژ پوست قرار می دهد. به نظر او در این روش ۱۰۰درصد موفقیت وجود دارد. بسیاری از بیماران که پیش از عمل دچار اضطراب و تنش روحی و افزایش فشار خون ناشی از آن هستند به وی معرفی می شوند. آروماتراپی می تواند کاهش قابل ملاحظه ای در فشار خون ناشی از استرس ایجاد کند. از آنجا که بسیاری از موارد لغو شدن عملهای جراحی به علت افزایش فشار خون بیمار پیش از عمل است ، این روش بدون نیاز به داروهای ضداضطراب و کاهش دهنده فشار خون می تواند از به تعویق افتادن عمل جراحی جلوگیری کند. به نظر این محقق ، بیمارانی که پیش از عمل از ماساژ درمانی برخوردار بوده اند پس از عمل جراحی نیز درد کمتری خواهند داشت و از احساس آرامش بیشتری برخوردارند. معمولا ترکیبات دارویی زیادی با مقاصد آروماتراپی در فروشگاه ها عرضه می شود در حالی که اطلاعات کلی درباره آنها وجود دارد. انتظار می رود با هماهنگی میان کارخانجات تولید این مواد و متخصصان مجرب ، راهنمای چگونگی استفاده از این مواد، روشهای نگهداری ، مقدار مصرف و عمر مفید آنها روی برچسب های واضح و مطمئن درج شود. مشکل عمده ای که در ارتباط با مصرف این نوع داروها پیش می آید مصرف بیش از حد آن به وسیله افراد عادی است. از آنجا که غلظت زیادی از ماده موثر در مقدار کمی از این داروها وجود دارد معمولا چند قطره از آن کافی است ؛ اما متاسفانه بیماران مقدار زیادی از آنها را به کار می برند و بعد با بثورات و ضایعات پوستی شدید به پزشک مراجعه می کنند. به عقیده دانشمندان ، انرژی مثبت آروماتراپی کاملا ذهنی است. یک تیم تحقیقی در دانشگاه مونیخ ، در مطالعات خود دریافته اند آب می تواند همان تاثیر روغنهای مالیدنی گران قیمت را داشته باشد. به عقیده این گروه، کافی است بیمار باور کند که از داروی واقعی برای او استفاده شده است تا اثرات مورد نظر در او ایجاد شود. آنها در یک طرح آزمایشی دو گروه از افراد را انتخاب کردند. (این افراد داوطلبانه انتخاب شده بودند) داوطلبان از ماسکهای مخصوص استفاده کردند تا بویی حس نکنند. برای یک گروه ، داروی اصلی که اثر آن برای همه افراد شناخته شده بود و برای گروه دوم ، آب استفاده کردند. نتایج این تحقیق حاکی است تفاوت زیادی در زمان واکنش میان دو گروه وجود نداشت. این نشان می دهد که آروماتراپی می تواند اثرات دارونما را داشته باشد. بیمارانی که به درمان خود ایمان دارند، واقعا احساس سلامت را به دست می آورند. روغنهایی که در این روش کاربرد دارد، بیشتر از نعناع ، یاس و گیاهان موثر درمانی دیگر گرفته شده اند. علاوه بر مصرف این مواد به صورت روغنهای مالیدنی ، گاهی از آنها به صورت اسپری های استنشاقی هم استفاده می شود. مقایسه اثرات درمانی مطلوب داروهای مالیدنی یا استنشاقی نیز برنامه دیگری است که دانشمندان در حال بررسی آن هستند. به هر حال این روش همراه با اثرات مثبت ، علمی است که با تجزیه مکانیسم های خوددرمانی در بیمار عمل می کند. معرفی روشهای طب مکمل به بیماران مساله بسیار مهمی است که پزشکان باید بدان توجه کافی داشته باشند. بیمارانی که با داشتن اطلاعات کافی درباره هریک از روشهای درمانی ، آن را انتخاب می کنند معمولا نتایج بهتری نشان می دهند. با افزایش ارتباط میان بیمار و پزشک انتخاب روشهای درمانی آگاهانه تر انجام می شود و نتایج مطلوب تری نیز حاصل خواهد شد. دکتر کندی ، سخنگوی دانشکده پزشکی معتقد است درمان های مکمل درواقع درمان حمایت کننده هستند و نباید به عنوان جایگزین طب سنتی محسوب شوند، چراکه در بعضی موارد درمان های مکمل پایه مستند و علمی ندارند و حتی ممکن است خطرناک باشند. اولین وظیفه ما به عنوان پزشک حمایت از سلامت بیمار در تمام شرایط است ؛ بنابراین آگاهی کامل از اصول طب مکمل و آشنا کردن بیمار با آن از مهمترین نکاتی است که باید مورد توجه قرار بگیرد.